Dakar Solo Ride 2009

2010-07-03T15:54:00.000-07:00

Zapraszam do głosowania na
Dakar Solo Ride w konkursie
Złote Stopy 2009/2010

I Wrocławskie Spotkania Podróżników Rowerowych

2009-11-29T09:59:00.000-08:00

I Wrocławskie Spotkania Podróżników Rowerowych
MDK Śródmieście
ul. Dubois 5, 50-208 Wrocław,
5 grudnia 2009, godz. 14:00-18:30

Prezentacja na Włóczykiju 2010 - IV GRYFIŃSKI FESTIWAL MIEJSC I PODRÓŻY

2009-11-12T13:00:00.000-08:00

Kolejna, czwarta edycja festiwalu Włóczykij odbędzie się w terminie 25 lutego - 6 marca 2010. Ja będę miał przyjemność podzielić się wrażeniami z mojej podróży do Dakaru 4 marca.

http://www.wloczykij.com/index.php?plik=pokaz&pokaz_ID=272&pokaz_kat=d

.

Prezentacja z wyprawy

2009-11-05T12:24:00.000-08:00

23 listopada, o godzinie 10:00, w bibliotece PWSZ w Koninie odbędzie się pierwsza prezentacja z mojej podroży rowerowej do Dakaru. Zapraszam bardzo serdecznie.

2009-10-19T09:07:00.000-07:00

Dojechalem juz do Dakaru, na liczniku 7835 km (plus te felerne 300 w campervanie:))
21 pazdziernika odlatuje do Mediolanu, a 23 wyladuje o 12.35 Krakowa. Do Konina wroce jednak wygodnie samochodem:) Prezentacja z wyprawy z pewnoscia sie odbedzie, ale trudo mi teraz powiedziec na kiedy ja przygotuje bo troche zaleglych spraw musze pozalatwiac, a niektore poodkrecac. Pozdrawiam i do nastepego razu... z jakiegos innego zakatka naszego pieknego globu.

P.S.
Sorki, ze tak krotko i zwiezle, ale czas mnie goni. Musze znalezc jeszcze jakies lokum na noc i wyjechac z cetrum Dakaru, co nie jest wcale takie proste:)

burzliwa koncowka

2009-10-17T08:04:00.000-07:00

Na sam koniec wysypala sie na mnie doslownie lawina przygod ktore nie pozwalaja mi sie odprezyc nawet na chwile. Zaczynalem juz czuc rozluznienie podroza, ktora dobiega konca, ale nie ma tak lekko. Po awarii na pustyni, dwa dni temu dowiedzialem sie, ze moj lot z Dakaru do Rzymu zostal odwolany i linie lotnicze moga mi zaproponowac w zamian polaczenie do Mediolanu na 21 pazdziernika, czyli o dwa dni wczesniej. Zgodzilem sie bo z Europy to zawsze blizej do Polski niz z Afryki. Musialem kupic jeszcze nowy bilet do Polski bo poprzednio mialem leciec z Rzymu do Poznania. Zamienil sie wiec termin mojego powrotu do kraju. Przylece do Krakowa 23 pazdziernika. Nastepnie do Konina wroce pociagiem, jakie polaczenie jeszcze nie wiem, okaze sie co mi sie trafi w Krakowie, ale powinienem byc w Koninie wieczorem 23 pazdziernika. Postaram sie zamiescic informaje na blogu 23 pazdziernika.
Kolejna przygoda rowniez niezbyt mila spotkala mnie na granicy w Rosso, o ktorym slyszalem przed wyjazdem, ze nie jest to zbyt przyjazne miejsce. Chwila nieuwagi i bum, portfel rozplynal sie wyparowujac jak kamfora. Paszport zostal wiec tyle chociaz dobrego. Nie mialem karty, a gotowki tez nie za wiele zostalo, trzeba bylo szybko kupic bilety i potwierdzic zmiany przez internet, ktorego oczywiscie trudno bylo uswiadczyc. Po prostu esencja podrozowania. Ale nie ma tego zlego, zawsze w takich sytuacjach spotykam ludzi, ktorzy oferuja bezineresowna pomoc. Tak samo bylo i tym razem, wiec jest dobrze:) Obecnie siedze sobie u poznanych francuzow w Saint Louis w Senegalu ok. 250 kilometrow od Dakaru i za chwile wychodzimy na plaze bo jest strasznie goraco... ponad 30 stopni, chyba w Polsce mamyt roche chlodniej...
Do zobaczenia w Koninie i mam nadzieje, ze co ma sie chlodzic to jest juz w lodowce:)

Z malymi klopotami, ale wazne, ze do przodu..

2009-10-12T05:46:00.000-07:00

Obecnie jestem w stolicy Mauretanii, Nawakszut. Kilka dni temu mialem klopoty z rowerem na pustyni i dalsza jazda byla niemozliwa, wiec do Nawakszut dojechalem razem z francuzami, ktorzy akurat przejezdzali i zabrali mnie do swojego samochodu kempingowego. Teraz czekam na wize do Senegalu i w czwartek ruszam dalej. Pzostalo juz tylko 600 kilometrow i mam nadzieje, ze rower ostatkiem sil, ale dowiezie mnie do Dakaru:)

Przez noc przed szlabanem ustawila sie spora kolejka samochodow. Patrzac na niektore z nich nie mozna oprzec sie wrazeniu, ze samochod osobowy przypomina tutaj bardziej mala ciezarowke. Nikt z nas nie wpadlby nawet na pomysl zeby na dach, czy zamknieta klape tylnego bagaznika zaladowac taka ilosc rzeczy. Walizki, rowery, meble pietrza sie czasami na wysokosc trzech metrow, a cala konstrukcja wygieta w jedna strone przypomina krzywa wieze w Pizie. Wszyscy dziwia sie, ze jeszcze stoi i zastanawiaja sie jak to jest mozliwe. Zdarza sie, ze na samej gorze siedzi wystraszona owca zwinieta w klebek, ktora mozna porownac do wisienki na pietrowym torcie.
Tuz przed godzina 9 kiedy otwierana jest przejscie graniczne z Mauretania kazdy z oczekujacych konczy dopalac papierosa i uruchamia silnik samochodu. Podjazdza jak najblizej stojacego z przodu pojazdu zeby nikt sie nie wcisnal i nie zabral wyczekanego przez noc miejsca. Policja zaczyna przepuszczac kolejne samochody i jedyny rower, a po zalatwieniu formalnosci zaczyna sie "pas ziemi niczyjej". Przejezdzajac przez szlaban slysze za soba " bonne route" wypowiedziane przez straznika przekornie z lekkim usmiechem dla podkreslenia charakteru miejsca do ktorego wlasnie wkraczam. Okryty zla slawa "no man's land" to zaminowana kilku kilometrowa przestrzen pomiedzy Marokiem, a Mauretania. Tutaj urywa sie asfalt i rozpoczyna kamienista, zapiaszczona droga. Trudno wlasciwie nazwac to droga. Raczej platanina sladow pozostawionych przez samochody. Te, ktorym udalo sie w przeszlosci przejechac bo juz na samym poczatku strasza spalone wraki samochodow. Wizja "morderczj przeprawy" do Mauretanii, ktora przede mna roztaczano przed wyjazdem okazuje sie jakas bajka. W kilku miejscach musze pchac rower w grzaskim piasku, ale jezeli trafi sie na wlasciwa " droge", a nie jest to takie trudne jezeli przejezdza jakis samochod, to nie ma wiekszych problemow. Nie jest to oczywiscie spacerek, ale przesada jest mowienie, ze czeka nas 5 kilometrow pchania roweru. Pojawiaja sie wreszcie budynki po stronie Mauretani i zbliza sie kluczowy dla podrozy moment. Probuje przez chwile postawic sie w sytuacji, gdy w moim paszporcie nie pojawi sie pieczatka uprawniajaca do wjazdu na teren Mauretanii , ale ... zupelnie niepotrzebnie. Bez zadnego klopotu dostaje wize, niestety tylko na trzy dni. Mozna ja przedluzyc w Nawakszut, ale do przejechania pozostaje ponad 400 kilometrow. Zabieram sie wiec szybko do pracy. Po kilku minutach czuje, ze cos sie dzieje z tylna opona, ktora przybrala dziwny ksztalt. Opona najwyrazniej nie wytrzymala wyboistej drogi i przedarla sie w srodku, co spowodowalo, ze sie zdeformowala. Zamieniam ja z przednia zeby zmniejszyc obciazenie i ruszam dakej. Czuje jak kierownica caly czas podskakuje pomimo rownego asfaltu, ale wazne, ze udaje sie pokonywac kolejne kilometry. Przychodzi mi to jednak z duzym trudem, bo Sahara dopiero teraz tak naprawde budzi sie do zycia pokazujac jak wymagajace jest podrozowanie rowerem przez pustynie. Bardzo silny boczny wiatr obrzuca mnie coraz wieksza iloscia piasku. Natychmiast przywiera on do spoconych nog, ramion i twarzy tworzac szorstka warstwe, ktora przypomina pumeks. Kazdy samochod ciagnie za soba sciane piasku, z ktora musze sie zderzyc, a podmuch przejezdzajacej z przeciwka ciezarowki kilka razy zrywa mape umieszczona na kierownicy i zdmuchuje czapke z mojej glowy. Z trudem moge utrzymac wowczas rownowage. Warunki staja coraz gorsze, a dodatkowo okazuje sie to byc pechowy dzien. Najpierw opona, a teraz peka szprycha i tylne kolo natychmiast sie wygina. Zatrzymuje sie, ale ciezko jest ustac na tak silnym wietrze. Gdy probuje ocenic sytuacje tkwiac przez chwile w bezruchu mam wrazenie, ze piasek calego mnie zaraz zasypie. Za trzy dni musze byc w stolicy Mauretanii, a za soba mam dopiero 60 kilometow przejechane w slabym tempie. Jakakolwiek naprawa w takich warunkach jest praktycznie niemozliwa. Gdy w oddali pojawia sie wiekszy samochod postanawiam go zatrzymac bo wydaje sie to jedyne rozwiazanie zeby dotrzec do Nawakszut na czas. Cecile i Dominiqoue podrozuja z Francji samochodem kempingowym. Mowie im jaki mam problem i pytam czy nie podrzuca mnie no Nawakszut. W pierwszej chwili dostrzegam w ich oczach jak kalkuluja czy wszystko zmiesci sie w ich samochodzie, ale od razu sie zgadzaja. Po zaladowaniu roweru z calym bagazem do srodka nie pozostaje tam zbyt duzo miejsca. Dla mlodych francuzow nie stanowi to jednak problemu, podobnie jak ja maja pozytywne podejscie do nieprzewidzianych sytuacji. Takie wlasnie jest podrozowanie.
Patrze przez przednia szybe jak falujacy piasek przecina jezdnie. Wijace sie zolte wstegi przypominaja moje mysli, ktorych cale mnostwo klebi sie teraz w glowie. Do konca pozostalo juz tak niewiele, a rower postanowil wlasnie teraz wydac ostatnie tchnienie? Zamiast pokonywac kolejne kilometry na rowerze siedze w samochodzie i troche z wyrzutami patrze jak topnieja kilometry na betonowych slupkach. Byc moze tak wlasnie mialo byc? Podroz juz nie raz mnie zaskoczyla szykujac inny, ciekawszy scenariusz. Sytuacja, ktora wydaje sie byc problemem i zmienia nasze dotychczasowe plany czesto jest poczatkiem nowej przygody. Nauczylem sie juz przyjmowac to co zsyla los jako nowe wyzwania, z ktorymi trzeba sobie poradzic. Czasami warto zaufac przeznaczeniu zamiast snuc tysiace rozwiazan na to co moze sie wydarzyc. Oprucz planowania podrozowanie uczy kiedy lepiej pozwolic rzeczom po prostu sie toczyc. Krete, wyboiste drogi zawsze w koncu prowadza do czegos dobrego.
Gdy zbliza sie wieczor zatrzymujemy sie na pustyni przy malej stacji benzynowej, czyli dwoch dystrybutorach wystajacych z piasku. Opadajace coraz nizej slonce zmeczone pracowitym dniem przybiera blado pomaranczowy kolor. Tutaj pustynia jest inna niz w Saharze Zachodniej. Jakby bardziej pasujaca do moich wyobrazen o afykanskiej o pustyni. W ciagu dnia bardzo goraca, a teraz ciezko dyszy oddajac cale zgromadzone cieplo, ktore powoli wyparowuje. Gdy wieczorem klade sie spac w moim namiocie czuje, ze ziemia jest jeszcze caly czas nagrzana.

Coraz dalej na poludnie - zdjecia

2009-10-04T07:24:00.001-07:00

Coraz dalej na poludnie

2009-10-04T06:15:00.000-07:00

Dojechalem juz do Dakhli. Jutro ruszam w dalsza droge. Do granicy pozostalo niecale 400 km.

Coraz czesciej mam wrazenie, ze caly czas stoje w miejscu. Nie jest to wina wiatru, ktory okazuje mi duza laskawosc. O co wiec chodzi? Krajobraz przypomina zawieszony na scianie nieruchomy obraz. Wlasciwie jest on niezmienny. Patrze jedynie na czerwono biale betonowe slupki, na ktorych zmienia sie ilosc kilometrow. ustawione co dwa kilometry sa jedyna oznaka, ze cokolwiek w calym otoczeniu ulega zmianie. Prosta, plaska droga przemierza przestrzen, ktora jest wrecz przytlaczajaca. Mozna daremnie wytezac wzrok zeby dojrzec jej koniec. Ogarnac mozna tylko niewielki jej fragment, ulamek zaledwie, czasteczke. Prozno wypatrywac, ze linia horyzontu zacznie sie nagle zmieniac. Monotonia, ktora drazy psychike wkrada sie niepostrezenie do codziennej rzeczywistosci. Coraz czesciej trzeba zaciskac zeby i po prostu jechac przed siebie. Nie wiem czy mozna sie do tego przyzwyczaic, trzeba przez to przebrnac, a do konca jeszcze setki kilometrow pustyni. Nie przejezdzam juz przez wioski. Czasami raz na sto kilometrow pojawia sie stacja benzynowa lub restauracja. Budynek dlugo faluje wowczas w oddali jakby poruszany podmuchami wiatru, az wreszcie zaczyna sie zblizac. Zatraca sie powoli poczucie rzeczywistosci w takiej przestrzeni.
Pustynia, pustynia, pustynia. Pewnie wyjdzie na to, ze sam nie wiem czego chce, ale zaczynam chyba tesknic za gorami. Marzyla mi sie prosta droga bez podjazdow. Oto i ona. Nawet wiatr jest sprzyjajacy, wiec na co narzekac. Wieje taka nuda, ze gdyby nie goniacy mnie przez chwile pies to usnalbym na rowerze. Juz zaczynaly mi sie zamykac powieki. Po tym jednak wyostrzyla mi sie czujnosc. Nerwowo ogladam sie na kazda szeleszczaca na wietrze czarna reklamowke, upatrujac w niej czworonoznego napastnika. Nawet przygotowalem kilka kamieni, ktore leza w kasku zawieszonym na kierownicy. W razie potrzeby jest to moj jedyny srodek obronny, nie liczac roznych odglosow, ktore mozna wtedy wyartykulowac. Tak... jade i podziwiam widoki. Napawam sie ich nietuzinkowym pieknem przez setki kilometrow. Po lewej stronie pustynia, po prawej dla odmiany... pustynia.
Gwiezdziste niebo podczas nocy na saharze jest jedbak tak magiczne, ze nie zamienilbym tego na nocleg w zadnym hotelu. I zadna ilosc gwiazdek mnie nie skusi, bo moj "apartament"ma ich pod dostatkiem. Na czarnym jak smola niebie iskrza sie intensywnie jakby mialy dodatkowe zasilanie. Droga Mleczna jest tak widoczna, ze przypomina oswietlona autostrade i tworzy na niebie szeroka biala lune. Czesto zdarza mi sie w nocy wychylac glowe z namiotu i spogladac do gory. Nie znam sie konstelacjach, nie potrafie czytac z gwiazd, ale odnajduje tam cos fascynujacego. Taki nocny seans nie trwa zbyt dlugo bo moje powieki szybko robia sie ciezkie i buntuja sie, ze zmuszane sa do wysilku o tak nieprzyzwoitej porze.
O poranku ponownie slysze odglos trzepoczacego tropiku i charakterystyczne syczenie ziarenek piasku, ktore sie o niego obijaja. Namiot caly az sie ugina od podmuchow. Chyba pustynny harmatan na dobre sie przebudzil i teraz bedzie mnie nekal swoja obecnoscia. Wieje zdecydowanie mocniej niz zwykle. psychicznie przygotowuje sie na poranne "zapasy" z namiotem, ktorego bede musial "rozlozyc na lopatki", zeby lezal plasko na ziemi. Z mojej strony nie bedzie to czysta gra bo uzyje jak zawsze ciezkich kamieni. Nie mozna sie z nim dogadac po dobroci i jest to jedyna skuteczna metoda. Wychodze na zewnatrz zeby zrobic kilka zdjec wschodzacego slonca, ktore zaczyna malowac wspanialy pejzaz na potarganych cirrusach. Natychmiast uderza we mnie zimne powietrze naplywajace od strony pustyni. Jest naprawde zimno. Podczaz robienia zdjec dretwieja mi palce. Chowam sie do srodka, ale i tak nie ma sensu dluzej tego przeciagac. Warunki na pewno sie nie poprawia, a ruszac w dalsza droge trzeba. Powostaje jeszcze tylko poskladanie namiotu, "koronna konkurencja". Wyjmuje z podloza sledzie jeden po drugim. Nagle namiot jakby poczul zew wolnosci i postanawia odfrunac. Dobrze, ze trzymam jeszcze ostatnia linke bo inaczej szybowalby teraz nad Atlantykiem. Namiot unosi sie niczym latawiec. Sciagam go na ziemie i w pewnym momencie slysze trzask. Lamie sie aluminiowa konstrukcja i przebija tropik robiac w nim duza dziure. Wiedzialem, ze tak wlasnie sie to skonczyc. Namiot natychmiast zwija sie w klebek. Odplatuje go, zwjam i chowam do worka. Aluminiowa rurke konstrukcji trzeba usztywnic w miejscu pekniecia. Rozgladam sie dookola szukajac czegos co by sie do tego nadawalo. Jest. Aluminiowa puszka po sardynkach, ktore jadlem na kolacje. Wyjmuje z niej lekko powyginane przykrycie i formuje cos na ksztalt rurki. Wkladam do srodka obydwa konce zlamanej konstrukcji i calosc owijam bardzo dokladnie tasma. Wyglada na to, ze powinno wytrzymac kolejne ataki wiatru.
Pustynie zaczyna nabierac delikatnych rumiencow, a droga wije sie pomiedzy piaszczystymi wzniesieniami. Trwa to jednak tylko chwile i ponownie otacza mnie rozciagajaca sie jak okiem siegnac plaska przestrzen. Nie opuszczaja mnie spryjajace wiatry i szybko docieram do skrzyzowania przed Dakhla. Po raz kolejny moja intuicja zaczyna dawac mi jakies znaki. Moze jednak warto nadlozyc te 80 kilometrow i pojechac do Dakhli? Tak wlasnie postanawiam zrobic. Wysylam wiadomosc do Phila i Elspeth, ktorych poznalem w Laayoune. Od ponad roku mieszkaja oni w Dakhli. Pisze, ze znajde chwile czasu zeby ich odwiedzic. Natychmiadt otrzymuje odpowiedz, ze moge przyjechac kiedy tylko mam ochote. Elspeth pisze, ze Phil jest chory, zlapal grype, ale na wlasne ryzyko moge u nich sie zatrzymac. W takim razie jutro z samego rana bede w Dakhli. Tymczasem rozbijam namiot na pustyni. Pekniety stelaz trzyma sie doskonale. Powinien wytrzymac te kilkanascie nocy.

Coraz wiecej pustyni

2009-09-28T06:50:00.000-07:00

Jestem juz w Laayoune w Saharze Zachodniej. Do Dakaru pozostalo okolo 1900 kilometrow. Pustynia zaczyna sie powoli na calego.

Gdy wczoraj rozkladalem namiot na piasku nie sadzilem, ze o poranku bedzie mokry jak po obfitej ulewie. Przeciez w nocy nie padalo. Takie pustynne "czary mary"? Cala wielka tajemnica wyjasnia sie gdy wychodze na zewnatrz. Cienka powloka mgly przetacza sie ponad krzewami niczym zawieszona w powietrzu rzeka i zrasza wszystko dookola pozostawiajac drobne kropelki wilgoci. Powietrze jest rzeskie i daje uczucie chlodu. W sam raz do jazdy. Majac juz jedna przygode z piaskiem za soba wiem, ze w mgnieniu oka przywiera on do wszystkiego. Ostroznie wystawiam sakwy na zewnatrz zeby nie narobic sobie dodatkowego klopotu. Pozostaje jeszcze zwiniecie namiotu. No tak, jest on caly mokry, a dookola piach. Absolutnie nie mam ochoty babrac sie w blocie z samego rana, ale poskladac go trzeba. Rozkladam ociekajacy woda tropik na jakims krzewie i krok po kroku niczym origami skladam go do porzadanych ksztaltow. Troche wiecej czasu niz zwykle zajmuja mi te poranne czynnosci, ale gdy stoje juz na drodze moge odetchnac z ulga. Przez jakis czas mgla sie jeszcze utrzymuje. Widocznosc spada w pewnym momencie do kilku metrow, ale wszystko to chyba takie przekomarzanie sie saharyjskiej aury. Juz w wystarczajacy sposob pokazala mi, ze nie jest monotonna jak to sie powszechnie uwaza. Robi to tak umiejetnie, ze zaczalem sie zastanawiac, czy ja w dobrym kierunku jade. Czy na pustynie to tutaj? Konczmy ta "maszkarade". Co ja w domu powiem, ze pustynia jest bardzej mokra niz lato w Manchesterze? Chyba rzeczywiscie dosyc juz tej zabawy. Niebo powoli sie przeciera, mgla zanika, a przede mna rozposciera sie nieogarnieta przestrzen. 20 kilometrow przed Tan Tan znajduje sie pierwszy postarunek zandarmerii, a w samym miescie nastepny. Panowie w mundurach ogladaja paszport, pytaja w jakim celu? skad? dokad? Czyli rutynowa kontrola. Cala procedura przebiega bardzo sprawnie i w milej atmosferze, bo jak informuja oni sa tutaj dla mojego bezpieczenstwa. W Tan Tan spedzam dwie godziny na internecie, a gdy wychodze slonce grzeje juz na calego. Tuz za miastem droga wdrapuje sie mozolnie na wydme, ktora widzialem juz z daleka i wiedzialem, ze mnie to nie ominie. Jest stromo, pod wiatr i nic wiecej nie dodam. W polowie podjazdu spotykam pierwszego rowerzyste podrozujacego po Maroku. "Hello, how are you?"Moze to dziwne, ale natychmiast zorientowalem sie, ze nie w tym jezyku sie odezwalem, a pytanie bylo niepotrzebne. Powinienem zapytac " czesc, jak leci?" Oczywiscie, ze to Polak. Tak mi sie wlasnie wydawalo. Nie wiem dlaczego, ale najwidoczniej swoj swojego zawsze pozna. Chwile rozmawiamy, no moze troche dluzej niez chwile i wymieniamy nasze wrazenia na temat Maroka. Jedzemy jeszcze razem do Tan Tan Plage, a potem ja kieruje sie na poludnie. Milo jest spotkac po tak dlugim czasie kogos kto czuje podobny klimat i w dodatku jest jest swoj wlasny oryginalny Polak. Pozostala mi jeszcze godzina jazdy, a licznik nie wskazuje oszalamiajacego rezultatu. Widzac jednak tak niepowtarzalne miejsce na nocleg natychmiast naciskam na hamulce i zjezdzam z drogi. Kilometry zawsze mozna nadrobic. Rozstawiam namiot na skraju klifu, ktory opada wprost do Atlantyku. Tutaj ocean jest zupelnie inny. Zywy, pelen werwy i w niczym nie przypomina tego sprzed kilku dni. Z potezna sila miota fale na sklne sciany wydajac przy tym przerazliwy ryk. Nie wychodzac z namiotu patrze przez chwile na ten spektakl rozgrywajacy sie w dole. Zaczyna sie zachod slonca i glowna scena przenosi sie nieco wyzej. Unosze tylko wzrok i sledze ogromna kule, ktora coraz glebiej znurza sie w wodach Atlantyku az w koncu tonie w jego otchlani za horyzontem. Czasami podczas podrozy jestesmy obdarowywani takimi wlasnie prezentami. Trzeba sie tylko domyslic, ze to tu i teraz. Gdy nasza intuicja zaczyna desperacko krzyczec najlepiej jej wtedy po prostu zaufac.
Gdy odsuwam zamek od wejscia do namiotu natychmiast uderza we mnie delikatne morskie powietrze o intensywnej charakterystycznej woni. Chyba moglbym co rano budzic sie a takim miejscu jak to. Pierwsze co ukazuje sie moim oczom to ten dramatyczny i piekny zarazem obrazek u podnoza klifu. Strzepy bialej piany unosza sie nad poszarpanymi skalami i fale, ktore napieraja z ogromna sila jakby chcialy je rozlupac na kawalki. Niby ten sam spektakl co wieczorem, a w promieniach wschodzacego slonca odgrywane sa kolejne jego akty. Inne barwy, inne cienie, inne emocje. Na calej widowni jestem tylko ja. Siedze w lozy na najwyzszym pietrze i patrze jak ten sam scenariusz powtarza sie z kazda sekunda niczym mantra. Nie ma w nim jednak ani kszty monotonii. Chwilowy relaks przerywa mysl, ze wypadaloby cos dzisiaj "ujechac" bo od patrzenia i marzenia nie wiadomo o czym to kilometrow raczej nie ubedzie.
- Znalazl sie madry. A mentalne nastawienie? Wlasnie nad nim pracuje. Czasami tez potrzebuje odprezenia.
- Wydaje mi sie, ze lepiej bedzie jak sie sprezysz i ruszysz zadek z namiotu.
Moja wewnetrzna motywacja. Nie zna litosci, zawsze sprowadzi czlowieka na ziemie . Ze ja sobie taka zmije na wlasnej piersi wyhodowalem. Wyruszam troche pozniej niz zwykle. Kikadziesiat kilometrow droga prowadzi tuz przy klifowym wybrzezu Atlantyku. Zaczynaja sie dlugie proste odcinki od czasu do czasu urozmaicone zjazdami i podjazdami gdy przekraczam jakis oued (koryto rzeki) lub wydmy. Po prawej stronie az po horyzont rozciaga sie niebiesko zielonkawy ocean, ktory nieustannie pomrukuje w dole. Po lewej zas Sahara. Nieogarnieta przestrzen plaskiej, kamienistej pustyni. Przed soba widze plaski jak stol i prosty jak strzala pasek asfaltu. Zadnych gor. Na to czekalem przez 6000 kilometrow. Jedynie wiatr bywa czasami uciazliwy i probuje utrudniac jazde. Ale co tam. Na razie wszelkim podjazdom i serpentynom mowie stanowcze "nie". W dodatku zaczynaja sie pojawiac piaszczyste wydmy, ktore w promieniach slonca mieniasie zocistym kolorem. Uformowane przez wiatr przybieraja przerozne formy. Podluzne, kopulaste, szerokie, waskie. Kazda z nich jest piekna i wyjatkowa. Razem wygladaja jak lawica ryb, ktora zwarta przemierza morskie glebiny. Z czasem pojawia sie ich coraz wiecej. Atlantyk znika gdzies w oddali, a na jego miejsce pojawia sie ocean piasku. Monumentalne wydmy tkwia niczym piaskowe rzezby przypominajace morskie fale, ktore zamarly w bezruchu. Lagodne ksztalty sa zaostrzone przez czarne cienie, ktore przesuwaja sie po ich powierzchni z duza gracja. Wiele razy zatrzymuje sie zeby dokladnie sie im przyjrzec. Mam nadzieje, ze Sahara bedzie mnie tak zaskakiwac do samego konca. Juz teraz wiem, ze znalazlem sie w jednym z najpiekniejszych miejsc na ziemi. Caly czas mam jednak duzo pokory i czuje duzy respekt do tego miejsca.

Coraz wiecej pustyni - zdjecia

2009-09-27T06:01:00.001-07:00

Czy to, aby na pewno Sahara? - zdjecia

2009-09-25T04:47:00.001-07:00

Czy to, aby na pewno Sahara?

2009-09-25T04:26:00.000-07:00

Wygladam rano z namiotu i kieruje wzrok na Atlantyk, ktorego kawalek widoczny jest pomiedzy dwoma wzniesieniami. Slychac go za to doskonale. Szum fal rozbijajacych sie o skaliste wybrzeze niesie sie gluchym echem bardzo daleko. Jednoczesnie sprawia wrazenie nieco ospalego. Unosi sie nad nim delikatna mgielka, ktora zamazuje zupelnie linie horyzontu i nadaje mu niewyrazny wyglad. Ocean jakby od niechcenia wypuszcza kolejne fale i najchetniej wylozylby sie plackiem tworzac plaska tafle wody. Nawet zabawiac nie ma kogo bo turystow jak na lekarstwo, a hotele dopirero buduja. Szumi jednak i pieni sie bo co ma robic. Moze juz niedlugo bedzie kolysal spragnionych wrazen wczasowiczow. Poki co bardziej przypomina ocean widmo, ktory mruczy gdzies w dole jakby jego odglosy wydobywaly sie zza swiatow.
Gory opadajace do samego Atlantyku zanurzaja sie w jego wodach tworzac strome skaliste wybrzeze. Jednoczsnie droga, ktora na mapie prawie pokrywa sie z linia brzegowa nie jest tak plaska jak mogloby sie wydawac. Wznosi sie i opada, a krotkie podjazdy sa momentami bardzo strome. Dziesiec kilometrow przed Sidi Ifni zatrzymuje sie na Legzira Plage, zeby przez chwile zawiesic wzrok na ogromnych lukach skalnych obmywanych przez ocean. Najpierw musze zjechac po bardzo kamienistej drodze, ale przejezdzajac tedy nie moge tak po prostu ominac tego miejsca. Mysl o drodze powrotnej probuje odepchnac jak najdalej. Mysl pozytywnie. Zaraz bedziesz na przepieknej plazy. Rzeczywiscie miejsce jest tak bardzo "chillout'owe" jak tylko mozna to sobie wyobrazic. Nie dotarla tu jeszcze "wielka turystyka", ale widzac duzy potencjal stawia juz pierwsze kroki i u gory na klifie powstaje snobistyczny moloch. Jedyna nadzieja dla Legzira Plage jest fakt, ze przy samej plazy nie mozna juz nic zbudowac. Znajduje sie tu kilka malych hotelikow, ktore przycupnely przy pionowej scianie klifu. One rowniez skladaja sie na klimat tego miejsca i co rzadko sie zdarza doskonale komponuja sie z przyroda tworzac z nia spojna calosc. Obecnie nie ma zbyt wielu turystow. Cisza i spokoj w takim miejscu to jak wygrana na loterii. Ja jednak nie moge przyjac tego szczesliwego kuponu, ktory wpadl mi w rece. Musze jechac dalej i zadowalam sie krotkim spacerem po plazy, ktory tylko podsyca apetyt na kolejne leniuchowanie. W oddali znajduja sie juz widoczne luki skalne, a wlasciwie jeden, ale za to bardzo poteznej postury i inne bajeczne formacje skalne. Az zal stad odjezdzac. Z Sidi Ifni do Goulmim prowadzi droga przez gory. Znowu gory. 53 kilometry przeplatajacych sie pojazdow i zjazdow. Znowu serpentyny. Myslalem, ze to juz koniec, a tu prosze. Dzisiaj nie docieram do Goulmim. Pozostaje mi na jutro 26-kilometrowy odcinek.
W nocy niebo bylo zupelnie bezchmurne. Z samego rana zrywa sie wiatr, ktory ciagnie za soba szara kotare. Zaczyna padac, no moze mzyc, ale jednak. Gory, deszcz, gdzie ja wlasciwie jestem, u progu Sahary? "Gateway to the Sahara", czyli miasto Guelmim i jak napisano w przewodniku "miasto zapylone" dzisiaj tonie w strugach deszczu. Nie jest to zjawisko niecodzienne bo jak poinformowaly mnie dzieciaki, ktore bardzo zainteresowaly sie moim rowerem, pada tutaj czesto. To moze zamiast roweru kajak powinienem zabrac, byloby latwiej. Wiem, ze za te drwiny spotka mnie sroga kara. Ulicami Goulmim razem z woda plynie caly miejski brud. Pryska spod kol na sakwy, ktore przybieraja czarny kolor i na moje nogi, ktore czarnieja jeszcze szybciej. Wedlug sloganu otworzyly sie wlasnie przede mna "saharyjskie bramy". A gdzie fanfary? Jedyna powitalna melodia to odglos kropel deszczu uderzajacych o asfalt. Gdy przestaje padac cala wilgoc zgromadzona na drodze natychmiast zaczyna parowac. W nozdrza uderza parne powietrze, geste i ciezkie. Jezeli z obrazka usuniemy aure to rzeczywiscie rozpoczyna sie pustynna sceneria. Drobne kamyczki zascielaja wszystko dookola tworzac kamienista hamade przeplatana lachami piachu. Porastaja ja kepy traw i suche najczesciej cierniste krzewy. Cywilizacje pozostawiam powoli za plecami i tylko czasami wynurzac sie bedzie w postaci pojedynczych wysepek na pustynnym oceanie. W polowie drogi do Tan Tan znajduje sie jedyna wioska. Biore wode i jade jeszcze kilkanascie kilometrow. Przestrzeni mam teraz pod dostatkiem. Gdy zjezdzam z trasy rower natychmiast zapada sie w grzaskim piachu. No prosze, czyli jednak pustynia. Schodze z roweru i zaczynam go pchac, chociaz nie jest to latwe. Rozbijam namiot miedzy krzewami, ale przytwierdzenie go do miekkiego podloza to iscie syzyfowa praca. Mozna tak probowac do bialego rana, a sledzie i tak wyskakuja z piachu. W koncu cala konstrukcja przybiera porzadany ksztalt, chociaz mam nadzieje, ze silne wiatry nie zechca jej przetestowac.
Dzisiaj z samego rana pustynia ponownie mnie zaskakuje. Caly swiat dookola zatopiony jest w gestej mgle, ktora daje przyjemny chlod i uczucie rzeskosci. I jak tu nazwac pustynie monotonnym miejscem...

Aktualna lokalizacja

2009-09-24T02:49:00.001-07:00

Moja obecna pozycja to Guelmin. Miasto nazywane jest "Getaway to the Desert". Kieruje sie juz bezposrednio na poludnie. Nastepne wieksze miejscowosci to Tan-Tan, Laayoune, Dakhla. Pozniej pozostaje przekroczenie garanicy z Mauretania i miejmy nadzieje, ze mnie nie zawroca bo ostatnio kilku osobom nie wydali wizy na granicy. Wszystko zalezy najwidoczniej od humoru straznikow. Od granicy pozostanie niecale 500 km bezuldnej pustyni do stolicy Mauretani Nawakszut. Tam juz tylko wykupienie wizy do senegalu i cala naprzod do Dakaru. Krotko mowiac jeszcze tylko okolo 2300 km.

fotki z ostatnich kilku dni

2009-09-24T02:32:00.000-07:00

Marakesz - zdjecia

2009-09-22T03:18:00.000-07:00

"M" jak Marakesz, "M" jak magiczny

2009-09-20T08:25:00.000-07:00

Obecnie jestem juz kilka kilometrow na poludnie od Agadiru. Pobyt w Marakeszu to juz prawie zamirzchla przeszlosc, bo czas w podrozy uplywa bardzo szybko, ale milo go wspominam. Tak w skrocie zapadlo mi to magiczne miasto w pamieci.

Marakesz to jedno a tych miejsc, o ktorym mozna przeczytac setki informacji, a i tak zaskakuje nas pod kazdym wzgledem. Nie jest to bowiem miasto, ktore mozna zamknac w sztampy, jego dynamika z pewnoscia na to nie pozwoli. Nie ma jednego Marakeszu. Kazdy stojac na placu Djemaa-el-Fna, czy zatapiajac sie w barwne souki poznaje swoj wlasny Marakesz. Najlepiej robic to w pojedynke, nie spieszac sie, przebywajac z nim sam na sam. Ta znajomosc wymaga jednak czasu. Trzy dni, ktore ja moge poswiecic to zbyt malo, ale na przelotny flirt powinno wystarczyc.

Pozostaje mi tylko dojechac w okolice plan Djema-el-Fna i znalezc jakies miejsce na nocleg. Wjezdzam w coraz ciasniej zabudowane uliczki mediny, w ktorych panuje scisk, a uszy swidruje przenikliwy dzwiek klaksonow. Oczy trzeba miec dookola glowy, ale do wolnej amerykanki jaka panuje w Delhi jeszcze duzo brakuje. Stojacy na poboczu policjant widzac moje zawahanie od razu pokazuje, ze na Djemaa-el-Fna to caly czas prosto. Najwidoczniej kazdy kto przyjezdza do Marakeszu wlasnie tam kieruje swoje pierwsze kroki. Przy placu skrecam w jedna z bocznych uliczek bo wlasnie tam pochowane sa hoteliki. Natychmiast trace orientacje i nawet nie wiem jak sie z tego labiryntu wydostac. Taki zagubiony turysta nie pozostaje jednak dlugo bez opieki. "Hej Monsieur, hotel". Mysle sobie, ci mi tam, przeciez i tak nie wiem w ktora strone isc to nawet taki "przewodnik" moze byc bardzo pomocny. Nie wzbudza on zbytniego zaufania swoja aparycja, ale coz taki mi sie trafil. Niech bedzie. Usmiecham sie szeroko i pytam czy zna jakis tani hotel. Mowie, ze moge zaplacic 80 dirhamow za noc. Oczywiscie, ze zna. Lekko chwiejnym krokiem podaza na przod i macha, zebym szedl za nim. To ciekawe gdzie ja wyladuje. W pierwszym hotelu cena wynosi 100 dirhamow, w drugim tyle samo. Jest to standard w tanich hotelikach jak sie domyslam, ale ja sie upieram, ze nie dam wiecej niz 80. Nie jest to dla mojego "przewodnika" zadnym problemem. Konsekwentnie prowadza mnie po zakamarkach mediny, a moj zmysl orientacji zupelnie juz skapitulowal. Dwu, trzy pietrowe domy tworza szczelna zabudowe z w waskich uliczkach przypominaja drapacze chmur. Dartemnie probuje wypatrzec slonce zeby chociaz w przyblizeniu ustalic gdzie jest polnoc. Pozostaje mi jedynie "przewodnik" i jego niezawodny nos. Wreszcie udaje mi sie, to znaczy nam, uprosic w jednym hoteliku cene 80 dirhamow za noc. Warunki sa dobre wiec zostane tutaj na trzy dni. Na twarzy mojego kompana pojawia sie ogromny usmiech i doskonale wiem co on oznacza. Za chwile slysze " petit cadeau?" Nie mam absolutnie zadnych zastrzezen. Jakis prezent jak najbardziej mu sie nalezy za taka pomoc. Pytam wiec z jeszcze wiekszym usmiechem co by sobie zyczyl. Pokazuje na moja czapeczke, ktora mam na glowie. Przyznaje, ze nie jest to wygorowana cena, ale tej akurat nie moge mu dac. Wujmuje z torby inna i wkladam na jego glowe. "Parfaitement"! Jemu tez przypadla do gustu i wszyscy sa zadowoleni. Facet odchodzi i wcale nie okazal sie natretem jak sie na poczatku spodziewalem.

Plac Djemaa-el-Fna to prawdziwe serce Marakeszu i nie trzeba byc specjalista z zakresu anatomii zeby wysnuc taki wniosek. Wystarczy stanac w dowolnym jego punkcie i rozejrzec sie dookola. Z uliczek mediny tlum turystow jest nieustannie wtlaczany na Djemaa-el-Fna, ktory chlonie ich jak gabka. Nikna szybko soukach lub w jednej z restauracji przystepujac do smakowania Maroka. Zeby sie od razu nie zachlysnac tym specyficznym klimatem biore glebszy oddech na tarasie kawiarni i delektujac sie kawa z mlekiem patrze na to wszystko przez chwile z dystansu. Teraz moge sie rzucic w wir...no wlasnie czego? Po prostu w wir. Z jasnego placu Djemaa-el-Fna zaglebiam sie w swiat soukow zupelnie dla mnie nowy i przez to tak fascynujacy. Przedzierajac sie przez te waskie uliczki mediny obstawione straganami i butikami czuje sie jak w wielkim maglu. Mozg ledwo nadaza z odbieraniem wszystkich bodzcow, ktorego do niego docieraja. Kazdy z handlarzy niemal sila probuje zaciagnac turyste do swojej malej swiatyni i wciska marokanskie kapcie, dzelabe, czy bogato zdobionego tajina, ktory i tak moze tylko zajac zaszczytne miejsce na polce jako ozdoba. Zrobienie kilku krokow bez zaczepek jest niemozliwe, ale na tym wlasnie polega urok tego miejsca. Najwieksza przyjemnosc znajduje w gubieniu i odnajdywaniu sie w tym barwnym labiryncie. Skrecam kilka razy w przypadkowe uliczki i juz zaczyna sie niesamowita przygoda. Nie mam absolutnie zielonego pojecia gdzie sie znajduja i to jest najlepszy sposob na poznawanie soukow. Dac sie im porwac i zatracic bez reszty. Po prostu ide przed siebie niesiony na fali tego wydawacby sie moglo szalenstwa. Po woli zaczynam sie jednak orientowac w tym gaszczu uliczek. Czasami drogowskazami staja sie kupcy, ktorzy za kazdym razem nawoluja mnie w ten sam sposob. Gdy probuje dotrzec w konkretne miejsce okazuje sie, ze laduje po zupelnie przeciwnej stronie. Za nic w swiecie nie jestem w stanie odtworzyc drogi, ktora szedlem. Czasami mozna przejsc obok miejsca, ktorego sie szuka i nawet sie nie zorientowac, ze to jest wlasnie to. Po kilku godzinach wychodze ponownie na plac Djemaa-el-Fna. W godzinach popoludniwych jest on jeszcze wzglednie pusty, ale stopniowo zaczynaja sie rozkladac stoiska z jedzeniem. Takie mobilne "restauracje". Gdy wracam po godzinie 20 panuje juz ogluszajaca wrecz wrzawa. Blakajacych sie turystow probuje sie na wszystke mozliwe sposoby zachecic do jedzenie wlasnie tu, a nie gdzie indziej. Przekrzykiwanie sie i licytowanie przypomina zmagania maklerow na Wall Street. Tak, to jest chyba najtrafniejsze okreslenie. Obserwuje przez chwile to wspaniale przedstawienie cierpliwie ignorujac natretnego goscia, ktory ze swojego stoiska kilka metrow za mna probuje mi uparcie wcisnac swiezo wyciskany sok pomaranczowy. Pora jednak cos zjesc. Zasiadam przy stoliku i staje sie czescia tego "show". Jutro ruszam w dalsza droge. Wypadaloby sie wiec solidnie najesc.

Aid Benhaddou - Teloute - ciezka przeprawa - zdjecia

2009-09-17T05:44:00.001-07:00

Aid Benhaddou - Teloute - ciezka przeprawa

2009-09-16T08:17:00.000-07:00

Gdy budze sie rano, slysze charakterystyczne mlaskanie tuz obok namiotu. W glowie przewijaja mi sie rozne skojarzenia. Co to moze byc? No tak, zeszlego wieczora wyrzucilem resztki makaronu i teraz sa one konsumowane przez jakiegos bezpanskiego psa. Przed wyjazdem slyszalem, ze na dzikie psy w Maroku lepiej uwazac, a teraz na moje zaproszenie jeden z nich kilka metrow dalej posila sie gratisowym sniadaniem. Moglem sie domyslic, ze jedzenie zwabi jakies zwierze. Juz raz kiedys tak zrobilem i musialem odpierac inwazje mrowek. Wreszcie pies odchodzi, ale szczekanie i ujadanie caly czas dochodzi z oddali. W Ait Benhadou, kilka kilometrow od glownej drogi znajduje sie najslynniejsza kazba (warownia) w Maroku. Byla ona wykorzystywana jako sceneria w takich filmach jak"Gladiator", czy "Klejnot Nilu" z Michalem Douglasem. Przejezdzajac tak blisko nie moglem jej nie zobaczyc. Z Ait Benhadou nie wracam juz do glownej drogi tylko udaje sie mniej uczeszczana, ale wydaje sie bardziej atrakcyjna trasa na polnoc do Telouet. Nie mialem tego w planach, ale patrzac na mape wydalo mi sie to bardziej atrakcyjne. Po kilku kilometrach konczy sie asfalt i zaczyna droga szutrowa. Czeka mnie prawdziwa przeprawa przez gory - mysle sobie. Wtedy jeszcze nie zdawalem sobie sprawy, ze slowo "przeprawa" okaze sie kluczowe. Droga prowadzi wzdluz rzeki i malowniczej doliny, w ktorej intensywna zielen oaz az kipi i wylewa sie na otaczajace gory. Wioski przez ktore przejezdzam zdaja sie byc z zupelnie innej epoki, jakby czas sie tutaj zatrzymal kilkaset lat temu. Przypominaja zaginione miasta z filmow przygodowych i tylko biale talerze anten satelitarnych na dachach lepianek przygniecione kamieniami zeby ich wiatr nie porwal, zdradzaja postep cywilizacji, ktory dotarl do najdalszych zakamarkow i odcisnal swoje pietno. Ja mimo wszystko czuje sie jakbym przekroczyl magiczna brame i przeniosl sie w czasie moim trojkolowym wehikulem. Ma on jednak coraz wieksze klopoty z pokonywaniem kolejnych przeszkod jakie pojawaija sie na drodze. Rzeka, w ktorej woda siega prawie kolan wydaje sie ciekawym urozmaiceniem, ale szutrowa trasa odchodzi powoli w zapomnienie. Pojawiaja sie kamienie zeby nie powiedziec glazy, a droga zaczyna przypominac bardziej gorski szlak niz cos po czym mozna jechac. Droga, a ja razem z nia wdrapuje sie coraz wyzej po prawie pionowej scianie kreslac charakterystyczne zakosy. Poruszanie sie pod gore po kamieniach przypomina doslownie wdrapywanie sie centymetr po centymetrze. Momentami zatrzymuje sie prawie w miejscu probujac zlapac rownowage majac jednoczesnie swiadomosc, ze przepasc po mojej lewej stronie szeroko otwiera swoja paszcze i z checia chcialaby mnie pozrec. Dociera do mnie, ze jeden falszywy ruch moze miec tragiczne skutki. Wjezdzajac caly czas na stojaco odnosze wrazenie, ze przypomina to bardziej balansowanie na linie niz jazde na rowerze. Licznik nawet nie wskazuje predkosci i caly czas widnieja na nim zera. Zaczynam sie zastanawiac w co ja sie wpakowalem. Takie male urozmaicenie? Jeszcze malo wrazen? Mialo byc ciekawiej, to prosze bardzo. W pewnym momencie trasa staje sie tak kamienista, ze przestaje miec z droga cokolwiek wspolnego, przynajmniej w tradycyjnym rozumieniu. Rusza jednoczesnie ostro pod gore i wywraca rower. Probuje ruszyc dalej, ale kolejne proby sa bezskuteczne. Tak latwo sie jednak mnie stad nie pozbedziesz. Skoro juz zaczalem to dojade albo dopcham rower do konca. Patrzac jednak w gore zaczynam sie zastanawiac czy jest to w ogole mozliwe. Po raz pierwszy przechodzi mi przez glowe mysl zeby zawrocic. Natychmiast takie farmazony trzeba tlamsic w zarodku. Chwytam kierownice z calych sil i z impetem napieram przesuwajac rower do gory. Na grzaskich kamieniach zarowno kola jak i moje buty zsuwaja sie co chwila w dol. Trudno jest sie o cokolwiek zaprzec. Pokonanie kilku metrow staje sie morderczym wysilkiem, po ktorym z trudem lapie odech. Wierzcholek wzniesienia tkwi jak wmurowany i wcale sie nie przybliza. Trudno jednak zeby bylo inaczej skoro przez godzine czasu przesunalem sie o okolo 300 metrow. W ramionach pojawia sie piekacy bol. Patrzac w gore mam ochote zawyc z bezsilnosci. To jest moment kiedy szala przechyla sie w jedna strone. Albo powiesz sobie "pas, zrobilem co moglem", albo zaczniesz robic jeszcze wiecej uruchamiajac najglebsze poklady silnej woli, ktore tkwily do tej pory nietkniete. Druga opcja to jak operowanie psychiki bez znieczulenia. Niemoc, ktora trzeba konsekwentnie przelamywac i slepe brniecie w beznadzieje. Wielokrotnie rzucam rower, ale po chwili dalej targam to obladowane zelastwo do gory. Psychika, na codzien tak skomplikowany twor, tutaj staje sie otwarta ksiega, z ktorej wyczytac mozna wszystko. Rozkladana jest na czesci kawalek po kawalku, po czym budowana na nowo. To czy zostanie dobrze poskladana i stanie sie silniejsza zalezy tylko od naszej silnej woli. Na ostatnich 200 metrach dwoch chlopakow widzac moje zmagania i coraz gorszy ich skutek pomaga mi wepchnac rower na gore. Dowiaduje sie, ze droga ta jest pokonywana przez samochody terenowe i motocykle. Trudno im uwierzyc , ze z takim rowerem zdecydowalemsie na ta trase. Po drodz mowili mi, ze jest to niemozliwe, ala jakos im nie uwierzylem. Dalej jest latwiej. Szlak zaczyna opadac, ale w dalszym ciagu jest bardzo kamienisty i zjezdzam z predkoscia kilku kilometrow na godzine uwazajac, zeby sie nie zeslizgnac na dno kanionu. Widoki jednak sa oszalamiajace. Zdecydowanie warte takiej ceny. Do drogi asfaltowej podziurawionej jak ser szwajcarski docieram po 30 kilometrach i prawie 6 godzinach jazdy. Jestem skonany. Satysfakcja jest jednak po stokroc wieksza.

Morocco style - zdjecia

2009-09-13T07:44:00.000-07:00

Kanion Dades - zdjecia

2009-09-12T08:37:00.000-07:00

Kanion Todra - zdjecia

2009-09-12T08:09:00.001-07:00

Prawdziwe Maroko???

2009-09-11T13:36:00.000-07:00

Obecnie jestem w miescie Boumalne du Dades tuz u wejscia do kanionu Dades. Zatrzymalem sie tu na jeden dzien i dzisiaj bez bagazy przejechalem ta malownicza tarse. Ostatnie dwa dni spedzilem w wiosce Tamtattouchte polozonej w sasiednim kanionie Todra, w hoteliku " Les Amis". Po nocnych ulewach kanion wygladal wczoraj jak po kataklizmie. Droga wielokrotnie przecinana byla przez przeplywajaca rzeke, a miejscami pietrzyly sie sterty rumoszu skalnego. Rower po takim przejezdzie byl caly w blocie, ale czas spedzony w Tamtattouchte to ponownie przyklad na to, ze wszystko zalezy od ludzi ktorych spotyka sie na swojej drodze. Ja mam poki co do nich duze szczescie. Wczorajszy dzien byl najzimniejszy od czasu alpejskich podjazdow. Szczerze mowiac to nie sadzilem, ze przyjdzie mi jechac w Afryce w kurtce i ze zdretwialymi z zimna palcami.Tak wspominam Pobyt w Tamtattouchte.

"Z codziennych porannych obowiazkow pozostalo mi otworzenie namiotu i wypelzniecie na zewnatrz. Nie powiem zeby ta perspektywa jakos szczegolnie mnie martwila czy powodowala wyrzuty sumienia. Wrecz przeciwnie, calkiem dobrze sie z tym czuje. Plan na dzisiejszy dzien... hm... niech pomysle. Nie jest zbyt skoplikowany choc zeby go zrealizowac potrzebuje przede wszystkim czasu. Jest to chyba najbardziej czasochlonna czynnosc na swiecie, czyli "nic nierobienie". Mam zamiar rozsiasc sie wygodnie w fotelu na tarasie i popijac "berber whysky", czyli zielona herbate z mieta. Brzmi niezle. Szybko jednak okazuje sie, ze bezczynne siedzenie nie jest moja najmocniejsza strona. Po poludniu wsiadam na rower i jade do sasiedniej wioski oddalonej o 18 kilometrow, w ktorej mozna skorzystac z internetu. Latwo powiedziec wsiadam i jade. Najpierw musze sie od nowa przyzwyczaic do tak lekkiego roweru. W pierwszej chwili mam spore problemy z utrzymaniem rownowagi, a kierownica trzesie sie jak galareta. Tamtattouchte polozone jest na samym koncu kanionu Todra i droga lagodnie opada do jego wnetrza. Sciany skalne staja sie coraz wyzsze, bardziej masywne az w koncu przypominaja prawdziwe drapacze chmur. Ich ogrom jest przytlaczajacy i w dobitny sposob pokazuje potege natury, ktora potrafi stworzyc takie cudo. Czlowiek niebardzo wie co ma powidziec, zeby opisac to co widzi wiec patrzy i patrzy, i patrzy az w koncu podnosi swoja szczeke z ziemii i rusza dalej wielokrotnie ogladajac sie za siebie. To jak wizyta w gigantycznej galerii sztuki bo mozna odniesc wrazenie, ze wszystko co widzimy wyszlo spod reki mistrza. W tej dramatycznej scenerii czuje sie jak maly robaczek, ktory pelznie miedzy kamieniami. Zapewne tak moze wygladac swiat z jego perspektywy. Pomimo, ze nie jest to szczyt sezonu turystycznego mijam kilka samochodow terenowych. W najbardziej spektakularnej czesci Gorge du Todra pojawiaja sie hoteliki, przydrozne kramy z pamiatkami, a przemysl turystyczny troche niesmialo, ale cora glebiej wypuszcza swoje macki. Ludzie sa tu inni niz w odleglych wioskach gdzie turysci sie nie docieraja. Slowo bezinteresowny staje sie powoli archaizmem. Sa turysci i sa pieniadze, ktore mozna wyciagnac. Takie sa naturalne koleje rzeczy i nie ma sie wlasciwie co dziwic. Szkoda tylko, ze zwykla zyczliwosc idzie jednoczesni w odstawke.
Ani sie obejrzalem, a zrobila sie godzina 18 i za godzine zacznie sie robic ciemno, a ja mam jeszcze do przejechania 18 kilometrow w gore rzeki. Jazda bez bagazy to jednak zupelnie inna bajka. Takie podjazdy nie stanowia teraz zadnej przeszkody i tuz przed 19 jestem w Tamtattouchte. W "Les Amis" zrobilo sie gwarno. Przyjechala trojka kanadyjczykow z przewodnikiemi i wlasnie jedza obiad na tarasie. Biore szybki prysznic i dosiadam sie do nich. Jest tutaj rowniez facet, ktorego spotkalem kilka dni temu w okolicach Missour. Dostalem wowczas wizytowke tego hotelu. Okazuje sie, ze "Les Amis" to rodzinny biznes i on ze swoim rodzenstwem razm go prowadza. Abdoul jest przewodnikiem i organizuje trekkingi w Atlasie Wysokim. Przezabawny z niego gosc. Dusza towarzystwa. Kanadyjczycy ida do swoich pokoi, a ja z ich przewodnikiem i pracownikami hotelu dlugo jeszcze prowadzimy dyskusje. Okazuje sie, ze slawa sliwowicy i Zubrowki dotarla nawet tutaj, bo Abdul zna je doskonale. Dopiero teraz widac w ich zachowaniu ozywienie.Gdy wieczorem konczy sie ramadan wszyscy nabieraja wigoru i budza sie do zycia z lekkiego letargu. Podobno ramadan to trudny okres dla Marokanczyka, tak mowia. Jest wreszcie gotowa moja kolacja. Tradycyjny Tajin, czyli warzywa z miesem podane w charakterystycznym, stozkowym, ceramicznym naczyniu. Do tego oczywiscie nie moze zabraknac wysmienitej herbaty, ktora w Maroku pije sie w duzych ilosciach. Gdy koncze posilek podchodzi Abdoul i pyta czy nie chce jechac z nimi Tinerhir, miasta polozonego 30 kilometrow od Tamtattouchte u wejscia do konionu Todra. Pytanie, jasne, ze jade. Przewodnik kanadyjczykow, ktory pracuje dla duzej agencji turystycznej "Authentic Morocco" odpala swoj samochod terenowy i w czworke udajemy sie do miasta. Jedziemy przez Gorge du Todra tyle, ze zupelnych ciemnosciach jego piekno jest calkowicie ukryte. Wijaca sie wzdluz rzeki droga w swiatlach reflektorow wylania sie jakby w ostatniej chwili. Driver Amin pewnie jednak pokonuje kazdy zakret, jak mowi jego specjalnosc to off-road. Do Tinerhir docieramy bardzo szybko. Dopiero teraz zaczyna sie tu zycie. Jest godzina 22, a restauracje, slepy, kawiarnie pelne sa marokanczykow, ktorzy zdaja sie odreagowywac calodniowy post. Siadamy przy stoliku i od razu wedruje w nasza strone taca z czajniczkiem herbaty. Rozmawiamy po angielsku, oni wplataja miedzy soba berberyjskie zdania. Pytam Abdoula czy nie pokaze mi gdzie moge kupic turban bo czeka mnie jazda przez pustynie, a stanowi on doskonala ochrone przed sloncem. Wstajemy od stolu i idziemy na jego poszukiwania. Zatapiamy sie w gaszczu waskich kretych uliczek obstawionych straganami. Noca panuje tu niesamowity klimat. Jestem chyba jedynym turysta, ktory o tej porze przemierza zakamarki Tinerhir. Nagle zaczyna padac. Deszcz zmienie sie w ulewe, a brukowane uliczki w male strumienie. Abdoul znajduje duzy kawal folii i trzymajac ja nad glowa kontynuujemy nasze zakupy. Woda przelewa sie po moich stopach, ale "japonki" wydaja sie byc najlepszym obowiem na taka pogode. Przynajmniej nic w nich nie chlupie. Znajdujemy w koncu turban i wracamy do samochodu. Amine kupil kilka plyt wiec z glosnikow wydobywa sie najnowsza muzyka, ktora kroluje podobno na marokanskich dyskotekach. Ponownie przejezdzamy przez kanion Todra, a droga po obfitych opadach przypomina miejscami rwaca rzeke i pelna jest rumoszu skalnego naniesionego przez wode splywajaca w gor. Dla samochodu terenowego Amina nie stanowi to jednak zadnego problemu, a on wydaje sie byc w swoim zywiole. Tak sobie pomyslalem o kanadyjczykach, ktorzy przyjechali tutaj aby poznac "prawdziwe Maroko". Wybrali nawet doskonala agencje podrozy, podobno najlepsza, "Authentic Morocco". Ich przewodnik Amin pokazuje im w ciagu dnia wspaniala architekture tego kraju, zapierajaca dech w piersiach nature. Jutro zabiera ich na pustynie, pojutrze nad atlantyckie plaze. Teraz oni siedza w swoich pokojach, a ja po nocy wracam z herbatki w Tinnerhir, przemierzajac kanion Todra, ktory oni zapewne w ciagu dnia dokladnie obfotografowali. W swiatlach reflektorow widac rozpryskujaca sie spod kol wode, ktora od blota nabrala czerwonego zabarwienia i slychac chrzest kamieni. Z glosnikow plynie popularna amerykanska muzyka hip-hop z arabskimi tekstami, a Amin rapuje jedna reka prowadzac samochod po serpentynach, druga zas wykonuje charakterystyczne gesty nad kierownica. Ja siedze na tylnym siedzeniu razem a Abdulem, ktory przyklaskuje i wydobywa z sebie dziwne dzwieki nasladujace podobno berberyjski folklor i zaczynam sie zastanawiac kto tutaj poznaje "prawdziwe Maroko", co wlasciwie oznacza slogan "Authentic Morocco".

Atlas i jego barwy - zdjecia

2009-09-10T07:35:00.001-07:00

Atlas i jego barwy

2009-09-09T08:23:00.000-07:00

Poranki w Atlasie pomimo lata nie naleza do najcieplejszych. Przynajmniej takie odnosze wrazenie po dotychczasowych upalach. Nie jest zimno, ale czuc wyrazny chlod i ostrzejsze gorskie powietrze. Podobnie jak w Hiszpanii wczesne godziny poranne to najprzyjemniejsza pora na polykanie kilometrow, chociaz droga moze czasami sprawic, ze sie czlowiek sie nimi zakrztusi. Slonce powoli rozgrzewa swoje akumulatory, ale delikatna powloka bialych oblokow skutecznie filtruje prolienie, ktorenie sa tak dokuczliwe. Na samym poczatku Atlas lagodnie sie ze mna obchodzi. "Nie drapie, nie gryzie" jak to czest bywalo, nie jest bestia, ktora chce mnie od razu pozrec. Droga leniwie pelznie szeroka dolina czasami tylko podrygujac zebymnie zasnal. Krajobraz wcale nie jest jednak monotonny i prezentuje swoje wdzieki z cala otwartoscia jakbym wszystko mial zobaczyc jednego dnia. Spokojnie. Jeszcz jakis czas tu zabawie wiec dawkujmy emocje. Po co ten pospiech. Formy, ksztalty i barw wszysko zmienia sie jak w kalejdoskopie. Moze taki wasnie jest Atlas? Zbyt wiele ma do zaoferowania zeby czekac. Masywne, stozkowe gory ulepione zpiasku marszcza swoje oblicze przybierajac postac ogromnych rodzynkow albo suszonych sliwek. Braz nie jest tutaj monotonnym, smutnym kolorem, ale wrecz eksploduje roznymi odcieniami. Slonce sprawnie operuje swoimi promieniami tworzac na gorzystej scenie spektakl swiatla i cieni. Wystarczy kilka minut i gdy spogladam na ta sama gore, wyglada juz inaczej. Staje sie bardziej subtelna lub przybiera grozny, dramatyczny wyraz. U podnoza monumentalnych, pierwszoplanowych kolosow ploza sie niewysokie, kopulaste form, ktore nie do konca wyrosly i teraz schodza na dalszy plan. W pierwszej chwili sa niedostrzegalne, stanowia jednak dopelnienia pejzazu, ktory bylby bez nich troche kulawy. Po drugiej stronie doliny wyrastaja nastroszone, podluzne garby o doskonale widocznej plytowej budowie. W ich szczytowych partiach, nadgryzione zebem czasu, rozowe i czerwone warstwy przeplataja sie tworzac ogromnego przekladanca. Z obydwu pasm gorskich do gliwnej dolinie, ktora jade opadaja mniejsze dolinki lub koryta wyzlobione przez wody opadowe. Co kawalek przecinaja droge sprawiajac, ze trasa jest nimi poszatkowana. Wiekszosc jest wyschnieta, ale czasami przejezdzam przez niewielkie strumyki, ktore nie zanikly jeszcze po wieczornych ulewach. Jaksie dowiaduje w jednej z wiosek gdy w godzinach popoludniowych wgorach intensywnie pada wowczas czesc z tych niepozornych dolinek wypelnia sie woda, ktora z impetem pedzi w dol. Wowczas niektore fragmenty drogi moga byc nieprzejewdne. Te gwaltowne zjawiska atmosferyczne maja jednak krotkotrwaly skutek i rano wszystko wraca do normy. Przemierzajac Atlas trzeba sie wiec dostosowac do warunkow jakie dyktuje natura. Staram sie tak rozplanowac dzien aby okolo godziny 17 zakonczyc jazde i schowac sie w namiocie przed obfitymi ulewami i silnym wiatrem. Dzisiaj oznacza to jazde bez przerwy jesli mam zamiar dotrzec do wioski Tamtattouchte oddalonej o 120 kilometrow. Wlasnie w tej berberyjskiej wiosce chce sie zatrzymac na dwa dni zeby troche zregenerowac sily. Zastanawialem sie gdzie zrobic przerwe, ale wszystkie znaki wskazuja wlasnie na Tamtattouchte. Najpierw kilka dni temu dostalem wizytowke hoteliku w Tamtattouchte o przyjacielskiej nazwie "Les Amis". Pomyslalem, ze moze to jest wlasnie to. W przewodniku napisali, ze polozona jest w przepieknej scenerii, a sklepikarz w jednej z wiosek powiedzial mi to samo. Po co wiec szukac dalej. Widocznie tak wlasnie ma byc. Docieram do Amellago i skrecam w kierunku Assous i At Hani. Z otwartej przestrzeni droga nurkuje do kanionu, ktory ciagnie sieprzez 20 kilometrow. Potezne, pionowe sciany tworza waskie gardlo, ktorym plynie niewielka rzeka. Ta ilosc wody wystarcza, zeby u podnoza wysuszonych przez slonce skal kwitlo zycie. Soczyscie zielone oazy kontrasuja z ich czerwona barwa, a bujne roslinnosc wylewa sie na zbocza probujac wspiac sie jak najwyzej. Do gor przyklejone sa domy, ktore wisza nad dnem kanionu niczym teatralne loze, a w dole cisna sie male poletka z uprawami tworzac charakterystyczne szachownice. Kanion nagle sie konczy i wypluwa droge ponownie na pofalowana kraine. Trasa nieustannie wznosi sie i opada. Ja zdecydowanie zaczynam odczuwac, ze nabiera coraz bardziej gorskiego charakteru. Jak codzien w godzinach popoludniowych zrywa siesilny wiatr, a ponad goramipojawiaja sie chmury. Na razie w postaci bialychoblokow, ale rosna coraz bardziej i zbieraja sily na wieczorny spektakl. Niezwykla uciazliwe w wioskach staja sie dzieciaki rozbestwione przez przejezdzajacych turystow "dobrych samarytaninow". Rozdawanie dzieciom dzieciom slodyczy, dlugopisow, balonow wcale im nie pomaga. Sprawia natomiast, ze bialy czlowiek postrzegany jest jako worek z prezentami, a dzieciaki uwazaja,ze musza cos dostac. Bycmoze ze swoimi bagazami wygladam jak zaprzeg swietego mikolaja, ale to nie znaczy, ze zaraz rozstawie kram i zaczne rozdawac upominki. Jesli droga w wiosce prowadzi pod gore, wowczas musze sie zmierzyc tymi malymi "bestiami". I nie jest to nieludzkie stwierdzenie z mojej strony. Krzyki, ciagniecie za sakwy nie jest problemem, ale gdy w moja strone leci kamien trace dla nich wspolczucie. W innych wioskach tez jest bieda, a mozna sie spokojnie zatrzymac nie bedac rozszarpanym. Tu jest inaczej, ale wine za to ponosimy my turysci. Widzac zabudowania biore glebszy oddech i przejezdzal jak najszybciej. Wlasciwie to teraz powinienem zakladac kask, bo wioski staja sie bardziej niebezpieczne niz gorskie serpentyny.

Maroko wciaz odkrywane na nowo - zdjecia

2009-09-07T07:10:00.000-07:00

Maroko wciaz odkrywane na nowo

2009-09-07T05:55:00.000-07:00

Jestem wlasnie w miejscowosci Rich, ktore stanowi brame do Atlasu Wysokiego. Dzisiaj mam juz za soba pierwsza przelecz na skraju Atlasu Sredniego. Niezbyt dlugi podjazd bo zaledwie okolo 8 kilometrow, na wysokosc 1907 m, ale wiatr prawie mnie zdmuchnal. Jutro bedzie polowa podrozy za mna, 45 dni, stan licznika 4600 km. Zaczynam wlasnie trase przez Atlas Wysoki, ponownie wiecej pracy, kolejne podjazdy jednym slowem cos zaczyna sie wreszcie dziac.

"Ciekawe w Maroku jest to, ze ilekroc wydaje sie ze jestes na zupelnym odludziu, zjawiaja sie jacys ludzie niewiadomo skad. Gdy rano skladam namiot przychodzi pasterz ze swoimi dwoma synami. Siadaja w trojke obok mojego namiotu i przygladaja sie bacznie kazdemu mojemu ruchowi, caly czas cos do siebie szepczac po arabsku. Niestety francuskiego nie znaja wiec z naszej konwersacji nici. Zwijam namiot, pakuje sakwy na rower i odjezdzam. Oni wsiadaja na swoje osiolki i udaja sie do swojego stada koz. Droga do Miasta Outat el Haj jest bardzo monotonna. W zasiegu wzroku nie ma zadnych oznak zycia, a krajobraz przypomina kamienista pustynie. Po 70 kilometrach dojezdzam do Outat el Haj, ktore jest bardzo sennym miastem, ale w tym upale, a tymbardziej podczas ramadanu nie ma sie co dziwic. Ponownie mam okazje skorzystac z internetu i pod tym wzgledem Maroko bije wszystkie kraje europejskie przez ktore jechalem. Internet jest jak do tej pory w kazdej wiekszej wiosce. Jedynym problem jest to, ze podczas ramadanu czesc z nich jest otwierana dopiero w pozniejszych godzinach.
Spedzam W Outat el Haj trzy godziny chroniac sie przed sloncem. Gdy wyruszam w dalsza droge po godzinie 15 pogoda bagle zaczyna sie zmieniac. W oddali widac zapylone powietrze, a slonce z trudem przebija sie przez mleczna zaslone chmur. Wiatr sie wzmaga i po chwili robi sie bardzo nieprzjemnie. Niebo przybiera powoli granatowy kolor, a w moja strone nadciagaja olowiane monstra. Postanawiam rozbic namiot. Niestety przed wiatrem nie moge sie schronic bo jak okiem siegnac nie ma zadnego wzniesienia, a o drzewach moge jedynie pomarzyc. Jedynie cierniste krzewy, ktore nie sa w niczym pomocne. Rozlozenie namiotu przypomina akrobatyczne wyczyny. Wiatr co chwila zdmuchuje namiot o kilka metrow i uniemozliwia mi przytwierdzenie go do podloza. Udaje mi sie tylko powkladac sakwy do srodka i zrywa sie dopiero niesamowicie silny wicher, nad moja glowa zbieraja sie czarne chmury i zaczyna lac jak z cebra. Wprawilo mnie to w oslupienie. Przez kilka sekund stoje jak posag nie wierzac wlasnym oczom. Wszyscy ostrzegali mnie przed upalami, a tutaj cos takiego? Nagle uswiadamiam sobie, ze namiot jest caly czas otwarty. Doslownie chwila wystarczyla zeby wiatr zamienil jego wnetrze w piaskownice. Naniosl czerwony pyl, ktory w mgnieniu oka pokryl doslownie wszystko. Osadzil sie na karimacie, spiworze, garnkach, jest doslownie wszedzie. Siedze w srodku zszokowany i zastanawiam sie czy moj namiot wytrzyma ta nawalnice, ktora rozpetala sie na zewnatrz. Deszcz po chwili ustaje, ale potworny wiatr targa namiotem jagby chcial go zmiesc z powierzchni ziemi. Zupalnie jak rozwscieczony zwierz, ktory dopadl swoja ofiare i chce ja rozerewac na strzepy. Aluminiowa konstrukcja wygina sie do granic mozliwosci. Podczas silniejszych porywow zaczynam go podtrzymywac bo sprawia wrazenie jakby mial sie zaraz zlamac. Zacayna sie sciemniac. Zapalam czolowke i w strumieniu swiatla widze unoszacy sie ciagle pyl. Namiot wyglada jak po jakims kataklizmie, a ja bede musial w takich warunkach spedzic te noc bo na poprawe sie na razie nie zanosi. Na zewnatrz caly czas bez zmian. Przynajmniej w pewnym stopniu staram sie oczyscic namiot z piachu, ale rano czeka mnie sporo pracy. Rozwijam karumate i klade sie spac caly czas slyszac jak wicher doslownie ryczy i uderza z calych sil w namiot. O dziwo szybko zasypiam. Gdy budze sie na chwile o godzinie 22 na zewnatrz panuje wrecz grobowa cisza? nie slychac absolutnie najmniejszego nawet swistu. Zapalam czolowke i spogladam jeszcze raz z niedowierzaniem na zapiaszczony namiot i wszystko co sie w nim znajduje. Podnosze garnek, w ktorym miala sie znalezc ciepla kolacja i wysypuje spora garsc cerwonego pylu. Nawet ja jestem pokryty jego cienka warstwa.
O 4.30 budzik nawoluje do rozpoczecia kolejnego dnia oznajmiajac, ze pora wstawac. Dla mnie oznacza to jednak sprzatanie, wypadaloby powiedziac po wczorajszych zamieszkach bo namiot wyglada jak pobojowiska. Zawsze nazywalem go moim malym azylem, a teraz mam ochote uciec stad jak najdalej. Kazda rzecz po kolei wycieram z kurzu i chowam do sakw. Na koniec pozostaje wysypanie piachu z namiotu i wyczyszczenie wnetrza. Zajmuje mi to razem okolo dwoch godzin. Pozostaje jeszcze ja tez oblepiony kurzem. Zmywam z siebie warstewke piasku , ale w bajgorszym stanie sa moje wlosy, ktore zupelnie sie posklejaly. Na szczescie niedaleko jest dom, z ktorego wczoraj bralem wode, wiec pakuje wszstko na rower i ruszam. Do duzego zbiornika doprowadzona jest rura z woda, ktora posluzy mi za prysznic. Skoro nadarza sie taka okazja to robie jeszcze pranie. Po chwili otacza mnie ogromne stado koz, ktore przeciskaja sie w moja strone. Okazuje sie, ze to co ja wykorzystuje jako pralnie dla nich jest wodopojem. Spragnione zwierzeta o maly wlos nie wepchnelyby mnie do wody. Mialbym wtedy co prawda kompleksowa kapiel. Po chwili przychodzi pasterz i przegania szoje kozy na pastwisko. Na koniec myje glowe co przynosi niesamowita ulge, bo w koncu przestaje sie czuc jakbym mial na niej jakies gniazdo. Gdy wsztstko doprowadzone jest do porzadku ruszam w dalsza droge. Wieczorem scenariusz z poprzedniego dnie sie powtarza. Nauczony doswiadczeniem za wczasu rozbijam namiot, zamykam sie w srodku i w malym przedsinku przy akompaniamencie wielkich kropel deszczu, ktore uderzaja o tropik gotuje kolacje, czyli tradycyjny makaron.

Pierwsze wrazenia z Maroka

2009-09-05T07:05:00.000-07:00

Jestem obecnie w Maroku w miejscowosci Outat el Haj. To trzeci dzien afrykanskej podrozy a oto krotkie wrazenia.
"Noc w Melilli na portowej lawce dobiegla areszcie konca. Nie powiem zebym byl szczegolnie wypoczety, ale podobno spanie na twardym podlozu jest dobre dla kregoslupa. W takim razie po tej podrozy moj powinien byc w doskonalej formie. Melilla nie jest duzym miastem i bardzo szybko docieram do granicy z Marokiem. Zmieniajaca sie sceneria pod kazdym wzgedem mowi mi, ze wkraczam w zupelnie inny swiat. Centum Melilli to bez watpienia luksus i europejski standard. Wystarczy jedak kikanascie minut jazdy na poludnie w strone granicy zeby dostrzec jakiej metamorfozie ulega doslownie wszystko. Asfalt staje sie coraz bardziej popekany, az w koncu przybiera postac bruku, nowocwesne budynki zanikaja ustepujac miejsca obskurnym, obdrapanym, ktore przypominaja niezamieszkale pustostany. Platy odchodzacej farby zwisaja ze scian, na ulicy rosna stosysmieci, a w powietrzu unosi sie ich fetor. Czy teraz taki bedzie moj swiat przez kolejne kilka tysiecy kilometrow? Formalnosci na marokanskiej granicy zalatwiam bardzo szybko. Wkraczajac w ten swiat tak nagle to skok na gleboka wode. Mozna dostac delikatnrgo szoku. Dlugi czas jade jakby derwany od rzeczywistosci, w ktorej sie znalazlem. Moje mysli sa zupelnie gdzie indziej i probuje to wszystko ogarnac. W glowie rodza sie pytania " a jak?", "a jesli?" Przeciez bede zupelnie sam na tej ogromnej przestrzeni. Tak mi sie wydaje. Probuje przewidziec rozne sytuacje i ewentualne rozwiazania i chyba sa to pierwsze oznaki niepokoju. Jak sie okazuje zupelnie niepotrzebne. Nie jest to tak do konca odludna kraina jak mogloby sie wydawac. Sprawia wrazenie niedostepnej, surowej i okrutnej. W rzeczywistosci jest ona pelna zyczliwosci i otwiera przed przybyszem cale swoje cieple, a wrecz gorace wnetrze. Zarowno doslownie jak i w przenosni. Przekonuje sie o tym pod sam koniec dnia, kiedy to mam dosy mieszane uczucia i ogarnia mnie zniechecenie. Wjezdzam w boczna szutrowa droge i znajduje odpowiednie miejsce na nocleg. Zaczynam zdejmowac sakwy z roweru gdy nagle slysze za plecami "Boniour, sa va" Odpowiada, ze wszystko w porzadku i wlasnie bede rozbijal namiot zeby tutaj spedzic noc. Przybysz o imieniu Ahmed natychmiast proponuje zebym spedzil te noc u niego w domu z jego rodzina. Mowi, ze za chwile konczy sie ramadan i beda mogli jesc i pic wiec nalega zebym poszed razem z nim. Kolejna taka propozycja w ciagu trzech dni. Jeszcz troche i na,iot stanie sie zbednym balastem. Mowie Ahmedowi, ze nie mam pieniedzy i nie bede mogl mu zaplacic. Jednak od razu zaczynam zalowac, ze nie ugryzlem sie w jezyk wypowiadajac te slowa. Na jego twarzy pojawia sie wyraz zdziwienia i zmieszania, ze w ten sposob potraktowalem jego propozycje. Dle niego bylo oczywiste, ze goscina, ktora mi zapropnowal jest bezinteresowna i wyplywa z dobroc serca i serdecznosci. Ja niestety od razu potraktowalem to bardzo materialistycznie jako jakis podstep. To nie jest targ, na ktorym chodzi o to zeby naciagnac naiwnego turyste. Natychmiast mowie, ze jesli nie sprawie klopotu jego rodzinie, z mila checia skorzystam zjego propozycji. Dom Ahmeda to zwykla lepianka, ale nie mozna powiedziec zeby byl w srodku obskurny. Nie wiem jak wygladaja inne domostwa, ale tutaj jest milo i przytulnie. Nie zmienia to faktu, ze warunki sa trudne. Nie ma elektrycznosci, a wode czerpia ze studni. Gdy sie juz umylem zona Ahmeda natychmiast przynosi kolacje. Marokanski chleb przypominajacy grubego nalesnika, figi, melon, kawa, hebata oraz popularna w ramadanie gesta zupa z fasoli i soczewicy, ktora marokancwycy spozywaja na koniec dziennego postu. Razem z Ahmedem siedzimy w jedym pokoju natomiast jego zona i starsza corka jedza kolacje w kuchni. Nawet nie wchodza chyba, ze Ahmed je wola gdy czegos chce. Tylko mlodsz corka, ktora jest jeszcze dzieckiem i ma kilka lat przebywa razem z nami. Jest bardzo radosna i zywa. Caly czas gdzie biega, tuli sie do taty albo przegania dwa male chude koty. Ahmed jest oczywiscie muzulmaninem i dwukrotnie tego wieczora wstaje od stolu i oddaje czesc Allahowi poczym wraca i znowu rowmawiamy. Po ra pierwszy mam okazje z bliska przyjrzec sie zwyczajom panujacym w tej kulturze. Njabardziej jednak ujmuje mnie zyczliwosc tych ludzi. Traktuja mnie jakbym byl czlonkiem rodziny, ktory przyjechal w odwiedziny z bardzo daleka. Ahmad caly czas powtarza mi, ze jego dom jest moim domem. Mowi zebym jadl ile tylko mam ochoty i dolewa mi marokanskiej herbaty, ktora smakuje wysmienicie. Wypijam chyba caly dzbanek. Mowie, ze bardo lubie herbate, a ta marokanska jest wyborna. Ahmad slyszac to natychmiast wola zone i karze jej przyniesc opakowanie herbaty i wrecza mi je tlumaczac w jaki sposob nalezy ja pregotowywac. Ci ludzie sa niesamowici. Gdy robi sie ciemno Ahmed zapala lampe gazowa, ktora daje bardzo jasne swiatlo i wyjmuje radio. Podlacza je do duzego akumulatora mowiac z usmiechem, ze to jest jego bateria. Chwile mu zajmuje uruchomienie tego sprzetu, ale wreszcie z glosnikow zaczynaja plynac marokanskie rytmy. Siedzimy tak i rozmawiamy dosyc dlugo. Ahmed wypala kilka papierosow bo w ciagu dnia w czasie ramadanu jest to zabronione. Zasypiam przed polnoca przy nizwykle jasnym swietle ksiezyca, ktory zaglada przez otwarte okno."

Pierwsze wrazenia z Maroka - zdjecia

2009-09-05T05:24:00.000-07:00

Pico del Veleta - symboliczny wjazd na zakonczenie zmagan w Europie

2009-08-31T04:04:00.000-07:00

ten czubek po lewej stronie to wlasnie moj cel

Droga na szczyt wielokrotnie zmieniala swoje oblicze

Na szczycie, prawie 3400 m, wierzcholek jest tuz obok

Ponownie jestem w Granadzie. Wczoraj wjechalem na Pico del Veleta. Podjazd na wysokosc 3400 m mial dlugosc 43 km i trwal 7 godzin. Dzisiaj troche odpoczynku od samego rana. Postanowilem zrobic przerwe i spedzic kilka godzin w Granadzie. Ruszam po poludniu. Do Malagi dojade w srode skad promem przeplyne do Melilli i rozpoczne podroz w Maroku.

"Nadszedl wreszcie ten dlugo wyczekiwany moment. Ponad miesiac podrozy, wiele podjazdow w Alpach, Envalira w Pirenejach, ale wszystkie one sa teraz nie wazne. Dostarczyly mi wielu emocji, satysfakcji i niezapomnianych wrazen. Jednak nie maja tak symbolicznego wydzwieku jak monumentalny Pico del Veleta. Planujac trase wyprawy od razu wiedziaem, ze ta gora musi sie na niej znalezc. Troche niesmialo i chyba z niedowierzaniem umiescilem ja na mapie podrozy. Jeje parametry sa imponujace i moga na poczatku oniesmielac. Po to jednak sa wyzwania zeby je podejmowac, a trudnosci przezwyciezac. Siedze jeszcze w namiocie w oczekiwaniu na swit. Jest godzina 7, a niebo czarne jak smola. Iskrza sie jeszcze gwiazdy i tylko delikatna luna zaczyna pojawiac sie na wschodzie ponad gorami. Tam wlasnie znajduje sie Pico del Veleta. O 7.30 wreszcie moge zaczac ladowac wszystko na rower. Pozostawiam w tyle miasteczko Cenes de la Veg, ktore z daleka wyglada jak gniazdo. Biale domy przycupniete na stromym zboczu piaszczystej gory wyraznie odznacza sie od brazowego otoczenia. Pokonuje pierwsze serpentyny dosyc gladko i staram sie poki co nie myslec o koncowym sukcesie. Jest on jeszcze bardzo odlegly. Pierwsza godzina mija szybko. Emocje i podekscytowanie jeszcze do konca nie opadly i pobudzaja organizm. Nie ma jeszcze uczucia onotonii i pytan o sens tego wszystkiego, ktore rodza sie zawsze gdy jest ciezko. To jednak tez przyjdzie z czasem. Zdazylem sie juz przyzwyczaic do tego schematu. Poszczegolne reakcje psychiki sa zawsze takie same. Droga rozpoczela swoj taniec po zboczu gory i robi to z gracja godna baletnicy. Przyjmuje ekwilibrystyczne pozy, wygina sie i przeskakuje z jednego wzgorza na drugie. Sa to jednak dopiero zaloty, ktore maja mnie doprowadzic do podnoza Pico del Veleta. Zeby moc dostapic "zaszczytu" wjazdu na tego kolosa trzeba przejsc ten pierwszy etap. Mozna tez podjechac samochodem z rowerem na dachu i rozpoczac wspinaczke na oncowym odcinku. Traci to jednak zupelnie swoj urok. Nie bedzie to doglebne przezycie i doswiadczenie calej drogi na gore. Nie zdazy sie zbudowac pewna mistyczna atmosfera, a emocje nie beda stopniowo narastaly. Nie samo wjechanie i staiecie na szczycie jest najwazniejsze. Dla mnie wieksza wartosc ma to co dzeje sie w sferze psychicznej, jakie zmiany w niej zachodza. Od euforii do calkowitego zniechecenia i przygnebienia. Przelamywanie tych barier jest doswiadczeniem niezwyklym i potrzeba czasu zeby mozna bylo przez to przejsc. Dopiero po 20 kilometrach ukazuje sie Pico del Veleta. Teraz mam go przed soba w calej okazalosci. Moj cel jest wyrazny, ale nie na wyciagniecie reki. W pierwszej chwili z niedowierzaniem na niego spogladam. Nie zacytuje slowa, ktore po cichu szeptam pod nosem. W bardzo dobitny sposob wyraza ono podziw zmieszany z niedowierzaniem. Ten czubek tam w oddali to ma byc to? W jaki sposob tam dotre na rowerze? Moge sobie jedynie wyobrazic koncowa wspinaczke, ktora mnie czeka. Mijam miasteczko Sol y Nieve plozace sie u podnoza Velety i rozpoczynam ostatni etap podjazdu. Pozostalo 13 kilometrow. Na wysokosci 2500 m jest juz chlodno, pojawiaja sie chmury, ktore przyslaniaja slonce. Warunki do jazdy sa dobre. Zaczynaja sie zlynne serpentyny, ktore robia niesamowite wrazenie gdy patrzy sie na nie z gory. Podczas podjazdu tez zreszta wzbudzaja wiele emocji. Nie wiem czy ja mam coraz mniej sily, czy droga staje sie bardziej stroma. Mozolnie i z trudem zaczynam pokonywac kazdy metr. Krajobraz zmienia sie w ksiezycowa scenerie i z czasem otaczaja nie juz tylkoskalne rumowiska. Droga kluczy miedzy nimi, a asfaltu jest coraz mniej z kazdym kilometrem. Upragniky wierzcholek jest juz blisko. Tak mi sie przynajmniej wydaje. Jest to jednak tylko zludzenie. Patrzac na niego z dolu przypomina dziob tonacego statku, ktory wystaje ponad otchlan szalejacych fal. Mijam 40 kilometr. Zdaje mi sie, ze kraze dookola szczytu, a ten wcale sie nie przybliza. Ostatni kilometr to rumowisko kamieni. Obladowany rower z mozolem pnie sie do gory, a ja ten koncowy odcinek pokonuje zupelnie na stojaco. Tylne kolo zaczyna slizgac sie i obracac w miejscu. Emocje i determinacja sa tak duze, ze nie zauwazam nawet iz jest to juz konie drogi. Sam wierzcholek znajduje sie jakies 50 metrow dalej, ale mozna na niego tylko wejsc lub wniesc rower. W moim przypadku jest to raczej nie mozliwe. To jest koniec zmagania. Z gory roztacza sie wspaniala panorama. Tuz obok znajduje sie wyzszy o kilkadziesiat metrow Mulhacen. Patrzac w dol z trudem ogarniam przestrzen i droge ktora przebylem. 43 kilometry podjazdu na wysokosc 3400 m, ponad 2500 m przewyzszenia i 7 godzin wspinaczki. Tak w skrocie moznaby podsumowac dzisiejszy dzien. Liczby jednak nie oddaja emocji i tego wszystkiego co przez ten czas dzieje sie w srodku, w glowie. Nie boje sie tego slowa i wlasciwie nie znadjuje lepszego - "magia".

Hiszpania zbliza sie ku koncowi

2009-08-29T06:44:00.000-07:00

Jestem juz w Granadzie, na liczniku 3800 km. Jutro czeka mnie najwyzszy podjazd podczas calej wyprawy na Pico de Veleta - 40 km podjazdu na wysokosc 3400 m. Z Granady udam sie do Malagi i promem przeplyne do Melilli i od Maroka rozpoczne afrykanska przygode.
"Hiszpania to ostatni europejski kraj na mojej trasie podrozy, ktory zamyka pelna dziesiatke. Tyle bowiem panstw sie uzbieralo przez ponad miesiac. Powoli czuje, ze zamyka sie pierwsza czesc przygody, ale na rozluznienie nie ma czasu. Hiszpania bynajmniej nie jest spacerkiem po piaszczystej plazy w nadmorskim kurorcie. Jazda rowerem przez wnetrze kraju to nie sa przelewki. Juz od samego poczatku widac bylo, a wlasciwie czulem to na wlasnej skorze, ze najwieksdzym wyzwaniem beda upaly. I tak rzeczywiscie jest. Od13 do 18 slonce grzeje jak szalone jakby chcialo spalic mnie zywcem. Staram sie robic dwie godziny przerwy bo na wiecej niemoge sobie pozwolic, ale dobre i tyle wytchnienia. Kazda chwila spedzona w cieniu jest w tych warunkach wybawieniem. Nawet krotka przerwa na zakupy, czy pranie na stacji benzynowej. Jednak pozostaly czas, ktory spedzam na jezdzie i tak mocno daje mi sie we znaki. Nakrycie glowy zaslaniajace uszy i koszulka z dlugim rekawem to podstawa. Gdy w jednej miejscowosci na termometrze zobaczylem, ze wskazuje on 41 st.C pomyslalem, czy ja zmierzam w strone piekla. Teraz nastepnym etapem bedzie juz tylko wrzucenie na ruszt. Moze to wlsnie mnie czeka. Kazde nacisniecie na pedala staje sie jakby wolniejsze, a mimo to pochlaniawiecej energii zasysajac ja ze zdwojona sila. Zupelnie jakby jakis pasozyt przykleil sie do mnie i w najlepsze bawil sie moim kosztem. Plaskie odcinki staja sie meczace, a podjazdy nawet te krotkie wypompowuja litry potu. Zalewa on oczy, a na twarzy miesza sie z kremem i tworzy lepka maz. Dopiero okolo godziny 18 moge zlapac oddech. Slonce traci swoja moc a ja ja odzyskuje. Nie powiem zeby robilo sie chlodno, ale warunki sa bardziej do wytrzymania.
Poranki sa natomiast wrecz niesamowite w porownaniu z tym co dzieje sie w ciagu dnia. Dwa rozne swiaty i az trudno je polaczyc w jedno bo przeciez jestem w tym samym miejscu. Nie przenosze sie w ciagu kilku godzin nainna planete, chociaz takie odnosze wrazenie. Przed godzina 7 ostatnie gwiazdy dogasaja na ciemnym granatowym niebie. Hiszpania bardzo powoli, w swoim stylu budzi sie do zycia. Przeciaga sie i ziewa jakby od samego rana zapanowala "maniana". Slonce tez jest bardzo "hiszpanskie". Z charakterystycznym dla tutejszego zwyczaju z malym opoznieniem wynurza sie zza lini horyzontu i bardzo opieszale wznosi sie coraz wzej. Ciemne kontury gorjakby zarysowane czarna kredka rozjasnieja sie i naberaja cieplych barw, gdy splywaja na anie promienie slonca. Czerwona kula zaczyna w koncu swiecic zoltym intensywnym swiatlem i od tego momentu stopniowo ogrzewa wychlodzone przez noc powietrze. Wtedy jedzie sie najprzyjemniej. Najczesciej staram sie wyruszac jak najwczesniej zeby wykorzystac kazda minute "chlodu". Przypomina to zabawe w berka. Ja staram sie uciec jak najdalej, czyli przejehac do przerwy jak najwiecej kilometrow zani dopadnie mnie nieznosna goraczka. Poxniej bowiem pozostaje wymeczanie dystansu do onca i nie ma to nic wspolnego z jakakolwiek przyjemnoscia. Ciagle spogladanie na zegarek i odliczanie bardzo powolne do godziny 19. Minuty zwalniaja wtedy, a kazda godzina trwa wiecznosc. Sa to momenty, kiedy najchetniej rzucilbym rower w przepasc, albo chociaz do rowu. Trudno go za to winic, ale tylko "on" mi pozostajezeby wyladowac swoje nerwy. Czasami az gromy leca na lewo i prwao i dobrze ze polskiego nikt tu nie rozumie. Jakas rownowagetrzeba jednak zachowac. Te gorsze chwile tez sa potrzebne i ogrywaja niebagatelna role w calej podrozy mimo, ze w danej chwili myslimy zupelnie inaczej. Gdy leze juz w namiocie i czuje pulsujace miesnie lydek i ud odczuwam satysfakcje z dobrze wykonanej "roboty". Moge sobie powiedziec, ze to byl dobry dzien. Pomimo tudnosci jestem o kolejne kilometry blizej osiagniecia celu. Co rawda jeszcze bardzo odleglego i nieco abstrakcyjnego, ale jednak. Male kroczki zaczynaja w koncu zostawiac dlugi slad przebytej drogi. Wtedy mozna spojrzec na mape i uswiadomic sobie, ze juz calkie spory dystans mamy za soba. Niedawno jeszcze zmagalem sie z alpejskimi przeleczami. Mialem ich 9 przed soba i glowe pelna obaw. Teraz moge to przyznac. Najpierw byla jedna, potem druga, az wreszcie czulem podekscytowanie, ze to juz ostatnia. Ani sie obejrzalem, a ponad miesiac czasu jestem juz w drodze . Wydaje mi sie jednak, ze dopiero co wyrusale. Czas w podrozy mija naprawde bardzo szybko. Tyle sie dzieje. To co jednego dnia wydaje sie problemem nie do przejscia, czy tez urasta do rangi dramatu za chwile przechodzi juz do przeszlosci. Na drugi dzien jest tak odlegle, ze nawet sie o tym nie pamieta. Czasami dlatego, ze probujemy wyjsc z kolejnej sytuacji pozornie beznadziejnej, albo po prostu delektujemy sie podroza. Tych przyjemnyc rzeczy jest zdecydowanie wiecej. Tylko od nas zelezy czy je dostrzezemy, bo na drodze jet ich cale mnostwo.

wiesci z hiszpanii

2009-08-28T01:09:00.000-07:00

Juz od kilku dni przemierzam Hiszpanie, ktora niesamowitymi upalami nie daje mi spokoju. Obecnie jestem w miescie Ubeda. Za 2 dni czeka mnie najwyzszy podjazd podczas tej wyprawy na Pico Veleta na wysokosc 3400 m. Za 4-5 powinienem opuscic kontynent europejski i rozpoczac etap afrykanski. Ostatnio mialem mala przygode z tylnym kolem. A tak to bylo.

" Przez caly dzien jazda szla bardzo gladko. Dopiero na sam koniec dnia okazalo sie, ze obrecz w tylnym kole jest nadpeknieta. Oznacza to, ze kolo trzeba wymienic. Gdzie ja tu znajde jakis serwis rowerowy na tym kompletnym odludziu. Mam nadzieje, ze na wadliwym kole uda mi sie dojechac do wiekszej miejscowosci. Patrzac jedak na defekt to czarno to widze. Nie mam poki co zielonego pojecia co z tym zrobic, a sam nic tu nie poradze. Nie mam nawet ochoty juz o tym myslec. Jedyne o czym teraz marze to sie wyspac. Oby tylko kolo nie rozpadlo sie gdy o poranku zaladuje sakwy i posadze jeszcze na nim swoj tylek, ktory juz co prawda wazy troche mniej, ale zawsze jest to troche kilogramow:)

Budzik dzwoni jak zwykle o godzinie 5. Przestawiam go na 6, zeby odsunac jewszcze ten problem w czasie, choc wiem, ze to nic nie da. Predzej czy pozniej bede musial sie z nim zmierzyc . Ponownie dzwiek zegarka wyrywa ,mnie ze snu tak glebokiego jak nigdy. Tym razem trzeba sie zebrac i zaczac dzialac. Te same czynnosci jak kazdego ranka wykonuje juz automatycznie. Strumien swiatla czolowki omiata wnetrze namiotu, a w mojej glowie kolacze sie widmo porazki. Po chwili jednak odzyskuje wiare. Jakos to bedzie. Ta podroz nie moze sie zakonczyc wlasnie w taki sposob, to zupelnie wykluczone.

Z dusza na ramieniu siadam na siodelku i naciskam na pedala bardzo delikatnie. Jedzie. Nic nie skrzypnelo, znaczy, ze kolo sie trzyma w jednym kawalku. Odzyskuje stopniowo pewnosc, ale caly czas odruchowo zerkam na dol. W pierwszej wiosce Alcaraz informuja mnie, ze najblizsze miejsce gdzie moge naprawic taka usterke to Puenta de Genave oddalona o 51 kilometrow. Ruszam w droge, czujac sie troche jakbym jechal na tykajacej bombie, ktora lada chwila eksploduje. Z czasem jednak przestaje to byc takie straszne, nie ma sie co na zapas tak przejmowac. Nabieram to calej tej sytuacji dystansu. W Punta de Genave wchodze do pierwszego warsztatu i wyjasniam o co mi chodzi i czego potrzebuje. Zdezorientowany starszy hiszpan kreci glowa i stwierdza, ze tutaj serwisu rowerowego nie znajde. Pokazuje mi na mapie kolejna miejscowosc oddalona tym razem o 30 kilometrow. Tym sposobem to za chwile dotre na koniec Hiszpanii w poszukiwaniu serwisu. Po chwili jednak cos mojego rozmowce oswieca i wola kolege, ktory mowi, ze jego znajomy ma warsztat samochodowy, ale rowery tez tam naprawiaja. Co wazniejsze znacznie blizej bo tylko 5 kilometrow stad. Dostaje narysowana na kartce papieru dokladna lokalizacje i ruszam ponownie w droge. Po prawej stronie mijam stacje benzynowa, zgodnie z wytycznymi, wiec lada chwila powinien ukazac sie upragniony warsztat. Oto i on. Jeden z wielu w wiosce Puerta de Segura, ale jak mnie zapewniali najlepszy. A swoja droga, to strasznie duzo maja tu w Hiszpanii warsztatow samochodowych. Kazda nawet niewielka miescina ma ich zawwsze kilka. Zeby choc jedna dziesiata ztego to byly kawiarenki internetowe. Z tym mam tutaj najwiekszy problem. Nawet po tak duzej miejscowosci jak Albacete kreecilem sie z marnym skutkiem przez prawie godzine. Wrocmy jednak do owego najlepszego warsztatu samochodowego i jak mnie zapewniaja rowniez rowerowego. Jak mozna bylo przewidziec angielski do nieczego mi sie nie przydaje. Pozostaje wiec jezyk migowy i duzo usmiechu. To zawsze pomaga. Wychodzi dwoch sympatycznych hiszpanow w srednim woeku, ktorzy doslownie pasuja do siebie jak flip i flap. Z powodzeniem mogliby swoimi wizerunkami wykreowac komediowa role w jakims filmie. Wiec oni zajma sie moim rowerem. Ich szerokie usmiechy rozbroily mnie calkowicie. Czym tu sie w ogole przejmowac? Jakims kolem? Natychmiast i mnie udziela sie ten dobry nastroj. Pokazuje w czym tkwi problem. Jeden z niech oglada dokladnie tylne kolo po czym znika gdzies na zapleczu w stercie rozmaitych kartonow. Dlugo go nie ma. Czyzby maniana? Wraca jedank z nowiutkim kolem. Niestety nie takie jakiego potrzebuje. Pokazuje, ze musi byc z szybkozamykaczem bo inaczej nie przymocuje przyczepki. Rozklada bezradnie rece i gestami pokazuje, ze niec wiecej nie moze zrobic. Ja swoimi daje mu do zrozumienia, ze jednak musi mi pomoc. Kilka usmiechow i jednak cos daje sie wykombinowac. Kaze mi zaczekac, a sam wsiada do samochodu i odjezdza. Czekam wiec myslac sobie, ze juz nie jest zle. Skoro sie zaangazowal to bez nowego kola nie pozwoli mi odjechac. Po 15 minutach zjawja sie i z usmiechem na twarzy wysiada nie z jednym, a zdwoma kolami. Jedno jest dokladnie takie o jakie mi chodzi. Szybko zamienia je ze starym i rower jest gotowy do dalszej jazdy. Nie ma sytuacji bez wyjscia. Czasami znajduje sie ono tam gdzie nawet bysmy nie szukali. Trzeba zaufac swojej intuicji i dac sie jej prowadzic. Taki moral przynisla dlamnie ta cala przygoda. Wiecej dystansu do wszystkiego co zdarza sie podczas podrozy. Wszystko jest jej czescia i tworzy spojna calosc. To jednak widac dopiero z perspektywy czasu"

Miedzy Alpami a Pirenejami

2009-08-19T04:25:00.000-07:00

Upaly nie daja spokoju. Jestem juz w Carcassone tuz przed Pirenejami. Jutro powinienem wjechac do Andory, a potem czeka mnie przejazd przez cala Hiszpanie. Na liczniku ponad 2600 km i dobre samopoczucie co chyba najwazniejsze. Po opuszczeniu Alp rozpoczely sie upaly ktore nie daja wytchnienia. I krotka notka z moich zapiskow
" Widac moj budzik jest juz calkowicie zsynchronizowany z tutejsza fauna hodowlana. Dokladnie o 5.30 czyli z chwila gdy moj namiot wypelnia jednostajne pikanie zegarka na zewnatrz slychac pianie wszystkich okolicznych kogutow. Jeden za drugim wydaja dzwieki jeszcze bardziej natretne niz moj niewinny budzik. Najwyzsza pora rozpoczac kolejny dzien - zdaja sie obwieszczac wszem i wobec. Tylko dlaczego o tak nieludzkiej porze. Coraz czesciej nie mam absolutnie ochoty wylazic ze spiwora. Dobre pol godziny ,ija zanim sie z niego wygramole. Szybko cos napisze w moim notatniku i czas zbierac manatki i zaprzegac rumaka. Szkoda tylko? ze napedzanego moimi nogami. Poranzk to zdecydowanie najlepsza pora na jazde. Gdy jeszcze trafia sie plaski teren tak jak dzisiaj to kilometry wrecz same uciekaja spod kol. Przyjzmne, rzeskie powietrze, delikatny chlodzacy wiaterek potrafia zdzialac naprawde cuda. Trzeba wykorzystywac ten czas bo jeszcze chwila i o tak komfortowych warunkach bedzie mozna tylko pomarzyc. Z kazda chwila czuje na plecach coraz bardziej wyrazny, goracy oddech budzacej sie besti. Na razie tylko niemrawo prycha, ale juz w godzinach popoludniowych zieje zywym ogniem. Wykrecanie kolejnych kilometrow przychodzi z trudem i wyciska kazda krople potu. Bez picia czlowiek wysechlby chyba na wior. Ruchy staja sie powolne, a ja mam wrazenie, ze ktos odcial moje zasilanie. Powietrze zmienia konsystencje przybierajac postac lepkiej papki, ktora systematycznie oblepia wszystko i wszystkich. Podmuchy wiatru nie przynosza juz rzadnej ulgi. Wrecz przeciwnie. Przypominaja buchajaca z piekarnika pare gdy go otwieramy zeby wyjac ciasto. Na szczescie od czasu do czasu wzdluz drogi rosna alejki drzew, ktore staja sie chwilowym wybawieniem. Sa niczym oazy na pustyni i przypominaja klimatyzowane po,ieszczenia w tych warunkach. W taka pogode zdecydowanie najprzyjemniejszym miejscem sa...supermarkety. To dopiero ulga, gdy mozna poczuc prawdziwy chlod. Najchetniej nie wychodzilbym na zewnatrz przynajmniej do godziny 17, kiedy to warunki staja sie bardziej znosne. Nigdy nie sqdzilem, ze wlasnie to miejsce kiedykolwiek stanie sie moim ulubionym"

2009-08-14T08:34:00.000-07:00

Przede mna juz ostatnia przelecz z serii dwu-tysiecznych alpejskich kolosow. Za chwile rozpoczne podjqzd na przelecz Col de la Caoylle. Przez ostatni tydzien codziennie pokonywalem dlugi podjazd na wysokosc ponad 2000 m i zaczynam troche odczowac trudy tej wyprawy. Ciezkie zmqgqnia jednak sa natychmiast wynagradzane niesamowitymi widokami i satysfakcja z pokonania zarowno wlasnych slabosci jak i zrealizowania kolejnego kroku przyblizajacego do zrealizowania zamierzonego celu. Zamieszcze ponizej fragment moich notatek.

"Slonce powoli rozswietla sasiednie gory oblewajac je cieplymi barwami. Zielen i zolc zmieniaja swoje odcienie przechodzac od ciemnych lekko przybrudzonych, az po niezwykle zywe wrecz soczyste. Wtoruje im, tworzac tlo dla tego spektaklu intensywny blekit nieba, ktory tez jakis taki wyelegantowany tego poranka. Czyzby jakas specjalna okazja? A moze maly prezent od matki natury ? Przyjmuje go wiec z otwartymi ramionami.

Serpentyny wiszace sie cala noc nad moja glowa jak topor wcale nie sa takie straszne. Jest to chyba najprzyjemniejszy ze wszystkich podjazdow jakie mi sie do tej pory przytrafily. Col du Petit St. Bernard jak mozna by wywnioskowac z nazwy to taki mlodszy brat Col du Grand St. Bernard. Z pewnoscia jednak nie powiedzialbym, ze pozostajacy w cieniu swojego "wielkiego brata". Ustepujemu jedynie wysokoscia, ale pieknem krajobrazu zostali obdarowani po rowno. Kazda serpentyna sprawia, ze na horyzoncie pojawiaja sie nowe szczyty dotychczas niewidoczne. Cala sceneria w okolo zmienia sie jak w kalejdoskopie, a ja nie oge sie powstrzymac zeby nie uwiecznic tego moim aparatem. Czasami udaje mi sie przejechac kilkadzizsiat metrow i juz nowe szczegoly, ktore wylonily sie nie wiedziec skad przyciagaja moja uwage. Wreszcie zza szczytow widocznych na pierwszym planie probuje zaznaczyc swoja obecnosc najwyzsza goa Europy Mount Blqnc lub jak mawiaja wlosi Monte Bianco. Troche niesmialo wychyla sie ponad swoja obstawe, a przeciez to on jest tutaj glownym aktorem. Z kazda chwila coraz bardziej nabiera pewnoscii prezy swoj bialy, masywny tors. Teraz on do,inuje i blyszczy w promieniach slonca jak przystalo na prawdziwego krola. Co jakis czas pojedyncze obloki przyslaniaja poteznego Bianco niczym kurtyna oddzielajaca oposzczegolne akty spektaklu. Po chwili nastepuje kolejna odslona i osniezona gora znow jest do dyspozycji, przejezdzajacych turystow. Na przeleczy Col du Petit St. Bernard posag sw. Bernarda zdaje sie unosic w chmurach, ktore przesowaja sie w dolinie po stronie francuskiej przypominajac fale na wzburzonym oceanie. Zjezdzajac w dol zatapiam sie w jego glebiny nurkujac na samo dno do miejscowosci Bourg St. Mourice. Stad wyruszam na kolejna przelecz Col de l'Iseran na ktora wiedzie 48 kilometrowy podjazd."

Taki niewielki fragment, ale na tyle starczylo mi czasu i cierpliwosci do klawiatury z poprzestawianymi literami.

Pierwsze przelecze z serii 2000

2009-08-08T04:05:00.000-07:00

Wlasnie zjechalem z przeleczy Furkapass (2478 m) w Szwajcarii. Wspinaczka z miejscowosci Realp trwla 2,5 godziny. Zjazd to juz zupelnie inna zabawa. 10 kilometrow, czyli tyle samo co w gore i zaledwie 15 minut uciechy - jazda niesamowita. Furka to juz druga przelecz powyzej 2000m. Wczoraj przejechalem Oberalppass i na kondycje nie moge narzekac, jest lepiej niz przypuszczalem wiec oby tak dalej. Podjazd na Oberalpass odbywal sie w niesamowitym wrecz upale. Zar lal sie doslownie z nieba. Slonce bezlitosnie wbijalo swoje promienie niczym naostrzone sztylety. Gdy wiatr na chwile ustawal mialem wrazenie brniecia przez gesta mase, rozpalona do czerwonosci. Ostatnie 5 kilometrow podjazdu na Oberalpass to zmaganie sie z wiatrem, ktory dmuchal z przeleczy z taka sila, ze chwilami mialem problemy zeby utrzymac kierownice roweru. Zjazd byl juz o wiele bardziej przyjemny. Dzisiejsza Furka miala nieco inne oblicze. Slonce schowane za chmurami i przyjemny chlod podczas podjazdu. Przy zjezdzie natomiast palce u stop tak zdretwialy, ze jeszcze mam je cale sztywne. Ale warto bylo dla tej chwili radosci gdy pedzi sie w dol 50-60 km/h.

Zaczely sie Alpy, zaczela sie zabawa

2009-08-04T07:33:00.000-07:00

Troche pozne te wiesci, wiec przejde od razu do rzeczy. 9 dzien wyprawy dobiega konca. Za mn juz Polska, Czechy, a jutro powinienem wyjechac y Niemiec. Tak naprawde to wczoraj roypoczela sie prawdyiwa wyprawa, y chwila gdy wjechalem na pierwsze alpejskie serpentyny. Wczesniej teren choc nieco pofalowany, szczegolnie w Czechach, to jednak byl dosc monotonny. Generalnie wokol same pola i tak naprwade to ciezko nawet internet znalezc bylo. Alpy bawarsko-trolskie przywitly mnie nieybyt owacyjnie. Wypadaloby nawet powiedyiec, ze chyba chcialy mnie od razu do siebie zniechecic. Ostrych podjaydow oczywiscie sie spodziewalem, ale yeby tak od razu 18% podjazdem we mnie stryelac? Prawie kilometrowy podjazd o takim nachyleniu naprawde pryetestowal moje sily. Od samego poczatku asfalt niemal stanal deba, moj obladowany rower zesza tez. Co chwila czulem jak przednie kolo podrywa sie do gory. Na samym koncu ostatkiem sil, manewrojac kierownica na wszystkie strony dotarlem do konca. Tego fagmentu oczywiscie, bo dalej zaczely sie tradycyjne alpejskie serpentyny. Juz nie tak strome, ale swoja dlugoscia i monotonnoscia drazace psychike jesycye bardzej. Wijacy sie po zocz asfalt powoli wprowadzal mnie w coraz bardziej nieprzyjayna scenerie. Nieustajacy deszcz i gestniejaca mgla sprawiala, ze zjazd byl jeszcze bardzej ryzykowny. Wiedyialem, ze jeden falszywy ruch moze sie zle zkonczyc. Tego dnia zdecydowanie nie zamierzalo przestac padac. W dodatku przy takiej pogodzie znalezienie dogodnego miejsca na rozbicie namiotu graniczylo wrecz z cudem. Wszystkie polabyly tak nasiakniete woda, ze przypominaly bardziej bajora na ktorych nawet kaczki sie nadomowily. Ostatecznie skonczylo sie na rozbijaniu namiotu w deszczu, bo jakzreby inaczej. Konsekwencje nie sa trudne do przewidzenia - powodz w namiocie i osuszanie wszystkiego po kolei. Jeszcze cala noc dudniace krople deszczu o tropik namiotu lomotaly jednostajnie i hipnotyzujaco niczym powtaryana mantra.
Dzsiaj Alpy troche daly za wygrana i przynajmniej jezeli chodzi o deszcz odposcily. Slonca co prawda nie widac, a geste chmury yakrywaja szczelnie poszarpane alpejskie wierzcholki, ale juz nie jest zle.
Pozdrawiam i do nastepnego razu. Obiecuje, ze jakas obszerniejsza relacja na pewno sie pokaze po powrocie, a tym czasem od czasu do czasu wrzuce krotkie info.

P.S Sorki za literowki, ale maja tu pozamieniane niektore litery na klawiaturze:)

Oficjalny start wyprawy Dakar Solo Ride 2009

2009-07-22T14:43:00.000-07:00

Właśnie tutaj w miarę możliwości postaram się zamieszczać co nieco wieści z trasy.
Póki co informuję, że w Poniedziałek 27 lipca o godzinie 9:00 przy fontannie przed KDK rozpocznie się moja podróż. Każde wsparcie będzie dodatkową motywacją więc serdecznie zapraszam wszystkich dysponujących wolnym czasem w poniedziałkowy poranek.